#söyleyememek

O iki kelime

Yine o sessizlik. Evin içinde bir tek buzdolabının sesi var. Yanımda oturuyor ama yok gibi. Ben de ona bakmıyorum zaten. Telefonu elime aldım, kalbim deli gibi çarpıyor. İki kelime yazdım. Sadece "selam, nasılsın"…

İşte yine o gün. Takvimde öyle yazmıyor ama benim içimde yazıyor: bugün tam iki yıl oldu. O listenin bana kaldığı gün. Kocam yan odada maç izliyor. Ben mutfaktayım, çay demledim. Ocağın sesi, kaşığın sesi... Sessizliği…

Bu Sefer Ağlamadım

Dün gece annemin yanında oturuyordum, televizyon açıktı ama ikimiz de bakmıyorduk. Annem birden "yüzün yine düşük" dedi. "Yok bişi" dedim. O da bilmiyor mu sanki. Gözlerimi kaçırdım hemen. Sonra kalktım, odama geçtim…

Canım, yine uyuyorsun sen. Nefesini duyuyorum şuracıkta. Ben de yataktayım ama gözüme uyku girmiyor, içimden yazmak geliyor. Bugün bulaşıkları yıkarken aklıma geldi. Hani sen bazen arkamdan sessizce gelip çayı tezgâha…

Uyku yok. Telefon elimde, ekran ışığı yüzüme vuruyor. Tek kelime. Sadece tek kelime işte. "Nasılsın?" Kaç gün oldu, saymadım. Her gece açıyorum, okuyorum, kapatıyorum. Bazen cevap yazıyorum, uzun uzun. Sonra siliyorum…

Yine o fotoğrafa baktım. Üçüncü kez. Belki beşinci… bilmiyorum artık. O bileklik hâlâ kolunda. İnce, eski, solmuş biraz. Ben o bilekliği sana vermeye kıyamamıştım, hatırlıyor musun? Sonra sen almıştın benden. Kıya kıya…

Bardağı Yine Yanına Koydum

Canım, Bugün pazartesi işte. Öğlen oldu, ben hâlâ mutfaktayım, önümde soğumuş çay. Senin bardağını yine yanıma koydum, hani her zaman yaptığım gibi. Koydum ama yanımda sen yoksun, biliyorum. Alışkanlık be. Yirmi iki…

Dün gece yine uyuyamadım. O fotoğrafları açtım yine. Bir tanesinde gülüyorsun ya, hani şu gözlerin kısıldığı an var ya... işte ona baktım uzun uzun. Yanındaki kişiye değil, sana. Sadece sana. Ne tuhaf, değil mi…

Yine uyku tutmadı. Evde herkes uyudu. Tam da böyle saatlerde aklıma geliyorsun işte. Bugün yolda bir kız gördüm, telefonuna baka baka mesaj yazıyor, siliyor, yine yazıyor. Bir an durdum, kalbim hızlandı. Çünkü biliyorum…

sesini açıp aramadım

Telefon yine elimde. Geç oldu, biliyorum. Ama uyku tutmuyor işte. O gece de böyleydi, hatırlıyor musun? İkimiz de uyuyamıyorduk, rastgele bir yerde rastlamıştık birbirimize. Konuştukça sabah olmuştu, fark etmemiştik…

Bu Gece de Çıkarmadım

Yine oturdum yatağın kenarına, yüzüğü çıkardım. Avucumda soğuk soğuk duruyor, parmağımdaki o boşluğa bakıyorum ve içimden bir ses "koy şunu kutuya, bitsin artık" diyor. Koydum. Kapadım. İki saniye geçti, geri açtım…

Canım, sana yazıyorum ama göndermeyeceğim. Biliyorum. Göndermeyeceğim işte. Dün akşam telefonuma bir mesaj düştü. İki kelime: "merhaba, nasılsın". Hepsi bu. Ekranda öylece duruyordu ve ben dakikalarca dokunamadım. Sanki…

Yine oturdum telefonun karşısına. Yazdım sildim, yazdım sildim... kaç oldu bilmiyorum. Ama artık şunu fark ettim, ben sana bir şey yazamıyorum. Çünkü yazarsam bir şeylerin değişeceğini biliyorum ya, işte ondan…

İki Kelimenin Altında Ne Var

Canım, hâlâ o iki kelimenin içindeyim. "Merhaba, nasılsın." Bu kadar işte. Ama ben o iki kelimenin altında yılları görüyorum ya, belki de sorun bende. 🙈 Akşam oldu, hava yeni serinledi. Telefonu elime alıyorum…

Hâlâ mutfaktayım. Yine bulaşık yıkıyorum, yine tek başıma, yine aynı yerde duruyorum. Hayatımın en güzel muhabbetini de seninle bir lavabonun başında yapmıştım, şimdi böyle duruyorum işte. Komik mi bu şimdi 🙃 Biliyorum…