Uyku yok.
Uyku yok. Telefon elimde, ekran ışığı yüzüme vuruyor. Tek kelime. Sadece tek kelime işte. "Nasılsın?"
Kaç gün oldu, saymadım. Her gece açıyorum, okuyorum, kapatıyorum. Bazen cevap yazıyorum, uzun uzun. Sonra siliyorum. Harf harf siliyorum, sanki içimden bir şeyleri de siliyormuşum gibi. Sonra yine açıyorum. Yine o tek kelime.
Ellerim titriyor hâlâ. Ya, bu yaşta neden titriyorsun be? Neden? 🥺
Yıllar önce giderken söyleyeceklerim vardı. Boğazımda kaldı hepsi. Şimdi bir mesaj geldi diye mi boğazıma dizilecekler? Neden şimdi? Neden bu kadar geç? Öfkem var sana, biliyor musun? Kızıyorum. Hem de çok. Ama sonra... sonra yine o fotoğrafa bakıyorum. Hani şu eskimiş olan. Gülüyorsun onda. Ben de gülüyorum, salak gibi, kendi kendime. 🙈
Silmiyorum mesajı. Silemiyorum. Her sabah "bugün cevap vereceğim" diyorum. Akşam oluyor, vazgeçiyorum. "Nasılsın?" diye soruyorsun ya... Nasıl olacağım? Sen sorunca nasıl olunur ki?
Özledim. Çok özledim. Ama söyleyemiyorum. Söyleyemiyorum işte. 🙊
Belki yarın. Belki yine silerim. Bilmiyorum. Sadece biliyorum ki o tek kelime, bu gece de beni uyutmayacak.
Giriş yap, bu yazıya puan ver.