#söyleyememek

Canım, uyudun mu? Uyumuşsundur. Nefesini duyuyorum, o yüzden kısık yazıyorum. Bugün düğünden geldik ya, hani kuzenin düğünü. Ben oynarken sen kenarda oturdun, baktın bana. Sonra eve gelince hiç konuşmadık, sen banyoya…

Az önce mutfaktan geçtim, uyuyordun. Işığı kapattım. Bir şey söylemedim. Bugün yemekte yine sustuk. Ben de sustum artık. Eskiden olsa bir konu bulurdum, saçmalardım, gülerdik.. geçen sene bu zamanlar hangi boyayı…

Yine kırıldım ama

Canım, bugün yine kırıldım sana. Hem de neye kırıldığımı tam bilmeden. Sabahtan beri ağzımı açıp tek kelime etmedim, sen de sormadın. Belki sordun da ben duymadım.. bilmiyorum. Akşam sofraya oturduk, ikimiz de…

Hâlâ O Gece

Sevgili sen, Bunu yazıyorum çünkü artık tutamıyorum. Yıllardır içimde büyüttüğüm o cümleyi bir yere bırakmam lazım, yoksa beni burada boğacak. Doğum günüydü. Hatırlıyor musun? Bütün gece yan yana oturduk ve tek kelime…

o mesaja bakıyorum yine. sabahın körü, evde kimse uyanmadı, ben senin yazdığın o son cümlenin başında duruyorum. cevap veremedim. ya be, işte, diyorum ya, cevap veremedim. sen, sen, hani sen... nasıl bıraktın öyle…

Parmağımdaki İz

Bey… yine uyudun. Horlama sesini dinliyorum şu an, hani şu bazen beni çıldırtan, bazen de iyi ki varsın dedirten sesi. Uyandırmak istemiyorum seni, uyandırırsam ne diyeceğim ki zaten? Sabah yine aynı şeyleri…

Kantinin o köşesi

Bugün yine açtım o fotoğrafı. Hani şu eski olan, hani senin paylaştığın. Bakmamak için kendimi tuttum ama olmadı, telefonu elime aldım ve açtım işte. Kantinin ışığı, masanın üstündeki çay bardakları, senin yandan…

Kaç "yakında" oldu be

Yine o mesaja baktım. Kaç kere okudum bilmiyorum. "Yakında geleceğim" yazmışsın. Yakında. Ne demek yakında ya? Bir hafta mı, bir ay mı, bir sene mi? Ben artık bu kelimeden nefret ediyorum, biliyor musun? Canım, sen…

O kutunun kapağı

Eski sevgilim… Bu akşam çekmeceyi karıştırıyordum. Bilirsin, hani şu hiçbir şeyi atamadığım, içinde fişler, eski kalemler, bir türlü çöpe gitmeyen ıvır zıvır biriken çekmece. Elimi attım, kapağı hafif çizik, o minik…

Bugün yine açtım o mesajı. Hani şu silmeyi beceremediğim. Baştan sona okudum. Sonra başa döndüm, bir daha okudum… İçinde ne yok ki. Kızgınlık var, biraz alay var, sonra birden “ama seni hâlâ” diye başlayan bir cümle var…

Sildim de Ne Oldu

Fotoğrafı sildim ya. Hani geçen anlatmıştım. Sildim işte. Telefon rahatladı, ben rahatlamadım. Çünkü silince bitmiyor. Sildiğin şey ekrandan gidiyor, kafandan gitmiyor. Ne kadar aptalım, bunu yeni öğreniyorum. Otuz yedi…

Bu saatte uyuyamıyorum yine. Perde kapalı, dışarıda yağmur var mı yok mu bilmiyorum. Cebimdeki fotoğrafı çıkardım yine. Hani şu köşesi kıvrılmış, biraz solmuş olan. Her seferinde aynı şeye bakıyorum: senin gülüşün. Kaç…

Çekmecedeki mektup

Bu akşam yine sahildeydim. Hava kararmak üzereydi, deniz sakindi. O şarkı çalınca ayaklarım durdu işte. Yıllardır aynı yerde duruyorum senin yüzünden, bunu biliyor musun? Kızgın değilim artık. Ya da öyle sanıyorum. Ama…

Bugün çekmeceyi açtım. Yine. Yüzük orada, bir saniye baktım, kapattım. Sanki her açtığımda bir şey değişecekmiş gibi ama yok, hep aynı yerde, hep aynı sessizlikte. Biliyor musun, beni asıl kıran o cümle değildi. "Ben…

Yine aynı yerdeyim; bu kez mutfakta, çay bardağı elimde. Dışarıda yağmur var, radyo açık kalmış. O şarkı çalıyor yine. Gözlerim doluyor, kendime kızıyorum. HÂLÂ SEN! Yıllar geçti, hâlâ sen! Annem aradı bugün. 'Gel…