Bu Gece de Çıkarmadım

Yine oturdum yatağın kenarına, yüzüğü çıkardım. Avucumda soğuk soğuk duruyor, parmağımdaki o boşluğa bakıyorum ve içimden bir ses "koy şunu kutuya, bitsin artık" diyor. Koydum. Kapadım. İki saniye geçti, geri açtım, yine taktım. Kaçıncı bu, saymadım artık.

Her akşam telefona bakıyorum, ekran karanlık. Bir zamanlar o ekran hiç susmazdı, hatırlıyor musun? Ses kayıtlarını dinlerdim yatmadan önce, gülüşünü. Şimdi ne oldu? Ne değişti o günden beri? Bir yüzük taktık diye dilin mi tutuldu senin? Ben mi bir şey yaptım? Söylesene!! Bir kelime, tek bir kelime bekliyorum senden, bir "iyi geceler" bile razıyım artık. Ama yok. Susuyorsun. Ve ben bu sessizliğin içinde boğuluyorum.

Kendime de kızıyorum. Her gece aynı şeyi yapıyorum çünkü: çıkar, koy, tak. Kafam mı karışık, kalbim mi, bilmiyorum. Biliyorum aslında. Bitiremiyorum. Bitirmek istemiyorum belki de. Çünkü bir yerde hâlâ o koridordaki çocuk var, kahvesini dökmemeye çalışan, bana gülümseyen. Onu bırakamıyorum.

Bu gece de takılı kaldı parmağımda. Yarın yine denerim belki. Belki de artık denemem. Bilmiyorum. SEN BİR ŞEY SÖYLE ARTIK. N'OLUR. 🙊