#söyleyememek

Bir adım geride

Az önce yine o şarkıya denk geldim. Nerede duyduğumu sorma, öyle rastgele bir yerde işte. Tam ben başka bir şey düşünürken çaldı ve ben yine kaldım öyle. Sen o şarkıyı mırıldanıyordun. Kütüphaneden çıkıyorduk, hava…

Bir şey söyleyecektim ama sustum

Gece yine o mesajları açtım. Hepsini biliyorum artık, ezberledim. Ama yine okudum. "Bir şey söyleyecektim ama sustum." Kaç kere yazdım bunu sana? Kaç kere sildim, kaç kere geri getirdim? Bilmiyorum. Şimdi düşünüyorum…

Bu saatte uyumam lazım, biliyorum. Yarın yine o kalabalık, gürültülü hayat... Ama ben yine o kutunun başına oturdum. Hani şu gönderemediğim mektupların olduğu kutu. “Sevgili...” diye başlamışım hep. Sonrası yok…

Sana Yazamadığım Ses Kaydı

Yine gece. Yine buradayım. Telefonun ses kayıtları klasörünü açtım, üç aydır girmedim oraya. Karıştırırken senin eski bir kaydına denk geldim, ilk haftalardan. Ne kadar da çok konuşuyormuşsun be. Ne kadar da çok şey…

Duydum işte

Nişanlandığını duydum. Geçen hafta. Bir arkadaşım söyledi, öylece, aramızda. Yüzüm ne yaptı bilmiyorum. Ama içimde bir şey koptu, hâlâ yerinde değil. İki yıl olmuş. İki yıl! Ben hâlâ o kantine gidince o köşeye…

Yine sustum

Bugün yine konuştuk. Sen anlattın, ben dinledim. Hep dinliyorum zaten. Ondan bahsettin yine, gözlerin parlıyordu. Ben de gülümsedim. İçimde bişi kırıldı ama gülümsedim işte... Keşke o gün söyleseydim. Hani neredeyse…

Bugün yine o durağın önünden geçtim

Bugün yine o durağın önünden geçtim. Hani şu sabahları servis beklediğimiz yer. Öğlen vaktiydi, kalabalıktı, kimse kimseye bakmıyordu ama ben bir an durup kaldım orada. Sanki hâlâ birinin gelmesini bekliyormuşum gibi…

Kızgınım sana. Hem de öyle bir kızgınım ki anlatamam. Ne kavga ettik ne konuştuk, bir sabah kalktım, yoktun. Bir mesaj bile bırakmadın. İnsan giderken bir cümle bırakır be. "Bitti" der, "yapamıyorum" der, ne bileyim…

Çekmecedeki Mektup

Canım, yine uyuyamadım. Yanımda uyuyorsun, nefesini duyuyorum, elin yastığın kenarında… ben de kalktım, yazıyorum işte. Sana söyleyemediklerimi kağıda döküyorum, yine. Kaç kere başladım bu satıra, bilmiyorum. Bugün yine…

O tek satır

Ekranı açtım, kapattım. Bir daha açtım. Hâlâ orada duruyor o tek satır, ya, hâlâ orada. Silemedim. Sildiremedim işte 🫠 Ne diyeyim, ne diyeyim ki ona? Cevap yazsam ne olacak, yazmasam ne olacak? Gecenin bu saatinde…

Düğün bahçesinde seni gördüm ya. Yıllar sonra. Kalbim önce bir durdu, sonra üç kere hızlı hızlı çarptı. O mu bu, diye düşündüm. Sonra gülümsedin. Ben de gülümsedim. İkimiz de biliyorduk ama hiçbirimiz söylemedik…

Kutudaki ilk cümle

Annem bugün yine o konuyu açtı. Hani şu her bayram öncesi açtığı konuyu: "Bir tanıdık var, çok düzgün bir adam." Ben de ona çok düzgün bir cevap verdim: mutfaktan çıktım. 🙈 Sonra eve geldim, yatağa oturdum, bir baktım…

O gün ne gülmüştün

Gece yine uyku tutmadı. Ekranı açıp kapatıp duruyorum. Sana yazacak bir şey bulamıyorum çünkü aklımdaki her cümle sana çıkıyor, her cümle seninle bitiyor. Buraya yazıyorum işte. Yüzüne söyleyemediklerimi. Rahatlıyorum…

Bu gece yine yazacağım

Yine sessizlik. O sessizlik. Sofrada iki tabak, iki insan, sıfır kelime. Sen olsaydın ne derdin bilmiyorum ama bu sessizliği asla böyle bırakmazdın. Eminim. Kocam yanımda, gözleri ekranda. Benim gözlerim eski bir lise…

Canım, Bu gece yine mutfaktayım. Sen uyuyorsun, benim elimde senin çay bardağın… hani şu ince belli olan. Yıkarken durdum, ışığın altında tuttum da baktım. Kenarında dudağının izi var gibi geldi bana, öyle bir şey yok…