Bu Sefer Ağlamadım

Dün gece annemin yanında oturuyordum, televizyon açıktı ama ikimiz de bakmıyorduk. Annem birden "yüzün yine düşük" dedi. "Yok bişi" dedim. O da bilmiyor mu sanki. Gözlerimi kaçırdım hemen.

Sonra kalktım, odama geçtim. Çekmeceyi biliyorsun. Açmadım bu sefer. Elimi attım, kulpuna dokundum, bıraktım. İlk defa açmadan bıraktım, biliyor musun? Kendimle gurur mu duymalıyım, yoksa kendime daha mı çok kızmalıyım bilmiyorum.

Çünkü hâlâ her telefon titrediğinde kalbim ağzıma geliyor. Her seferinde sen olabilirsin diye bakıyorum. Ve HER SEFERİNDE DEĞİLSİN!! Bir kere olsun sen ol artık!!

Son mesajıma hâlâ cevap yok. Yazdım, gönderdim, bekledim. Bekliyorum. Hâlâ bekliyorum. Neden bu kadar zor anlamıyorum, sen gidince iki gün sonra dönüyordun ya, bu sefer dönmeyecek misin gerçekten? Bunu bir kere söyle bana, açıkça söyle. Dönersen eğer, o kutu hâlâ orada duruyor. Vermedim sana. Veremedim. Ama dönersen... bilmiyorum artık.

Sinirliyim sana. Çok sinirliyim. Ama en çok kendime. Her seferinde kapıyı açan bendim, her seferinde bekleyen bendim. Ben seni bırakmadım, sen beni her seferinde bıraktın. Ve ben yine buradayım, telefonu elimde, seni bekliyorum. Aptalım işte.

Dön artık. Ya da dönme, söyle de kurtulayım. Sessizliğin daha çok yoruyor beni. 🙈