sesini açıp aramadım
Telefon yine elimde. Geç oldu, biliyorum. Ama uyku tutmuyor işte. O gece de böyleydi, hatırlıyor musun? İkimiz de uyuyamıyorduk, rastgele bir yerde rastlamıştık birbirimize. Konuştukça sabah olmuştu, fark etmemiştik bile.
Aylarca yazıştık. Her mesaj geldiğinde ekranı bir kere daha açtım, hep aynı heyecanla. Ama yüzünü hiç görmedim, be. Hiç. Bir türlü vakit bulamadık, biri vazgeçti, diğeri erteledi, derken... yok oldu.
Şimdi telefonumda hâlâ o ekran görüntüleri var. Bazen açıp okuyorum, sonra kapatıyorum. Siliyorum, silemiyorum. Siliyorum, silemiyorum. Ya be işte... neden bilmiyorum ama silemiyorum.
Kendime sorup duruyorum. Neden bir kere olsun sesli aramadım? Neden? Sen de aramadın, tamam, ama ben? Bir kere olsun tuşa basamadım. Hep bir bahane, hep bir erteleme. Şimdi düşünüyorum da, neyden korktum ki?
Artık kimseyle o kadar uzun konuşamıyorum. Birisiyle tanışınca içimden bir ses "boş ver" diyor. O kadar alışmışım ki seninle konuşmaya, başkası hep eksik kalıyor. Saçma, biliyorum. Ama öyle.
Bu saatte yazıyorum işte sana. Belki okumazsın, belki hiç yazmamışım gibi davranırsın. Ama içimde kaldı. Keşke o gece sadece yazmasaydım. Keşke arayabilseydim. Keşke...
Ya be işte. Neyse. Sen iyi ol. 🙈🌙
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
