Kırk yaşında yeniden başlamayı öğrenen biriyim. Buraya kalbimdeki yaraları değil, onlardan çıkan yazıları bırakmaya geldim.
Mart 2026 tarihinden beri yazıyor
Yine sessizlik. O sessizlik. Sofrada iki tabak, iki insan, sıfır kelime. Sen olsaydın ne derdin bilmiyorum ama bu sessizliği asla böyle bırakmazdın. Eminim. Kocam yanımda, gözleri ekranda. Benim gözlerim eski bir lise…
Yine o sessizlik. Evin içinde bir tek buzdolabının sesi var. Yanımda oturuyor ama yok gibi. Ben de ona bakmıyorum zaten. Telefonu elime aldım, kalbim deli gibi çarpıyor. İki kelime yazdım. Sadece "selam, nasılsın"…
Sitemiz yalnızca çalışması için gerekli çerezleri kullanır. Ayrıntılar