#söyleyememek

Gece Yarısı Balkonu

Zaten biliyorsun, canım. Bu saatte yine balkondayım. İçim de yanıyor işte. Hani şu ilk mesajın vardı ya... HANİ ŞU “günaydın” DİYE BAŞLAYAN O MESAJ!!! Sen attın, ben on kere okudum. Ekranı kapatıp açtım, hâlâ orada mı…

Küpeleri taktım bu gece

Yine kutuyu açtım. Yine. Ama bu sefer farklıydı bişi. Taktım o küpeleri bu gece. Aynanın karşısına geçtim, saçımı topladım, tam düğündeki gibi yaptım. O gün de böyle toplamıştım çünkü. Sen 'bu hâlin çok güzel' demiştin…

geçen sene bu zamanlar

Geçen sene bu zamanlar tanışmıştık ya hani, o kalabalığın içinde bir tek seninle gülmüştüm. Şimdi düşünüyorum da, o gün her şey belliymiş de ben anlamamışım. Salaklık bende işte, ne diyeyim. Bugün yine açtım o…

Bugün annemin evindeydim. Hani şu eski balkonlu, çamaşır iplerinin hâlâ durduğu ev... Kenarından sarkan örtüleri topluyordum, elim boşluğa gitti, balkonun demirine tutundum. Sonbahar gelmiş meğer. Ben nerede kaldım, hiç…

Cebimdeki Anahtarlık

Sabah yine anahtarlığı elime aldım. Hani şu eski, rengi solmuş olan. Yıllar önce bir kantinin önündeki standdan almıştım, sana vermeye cesaret edemedim. Cepte taşına taşına köşeleri aşınmış ama hâlâ sağlam. Senin gibi…

Yine gece, yine o saat. Bir uygulamayı açtım, kapattım. Kaç kere yaptığımı saymadım artık. Sen yazmayalı ne kadar oldu, onu da saymadım işte. Saymak istemedim. Bugün annemle oturuyorduk, televizyon açıktı, ben yine…

O gece çalan şarkı

Akşamüstü eve dönerken yolda bir kafede o şarkı çaldı. Kaç yıl oldu, hâlâ aynı şey oluyor: adımlarım yavaşlıyor, elimdeki poşet ağırlaşıyor, olduğum yerde kalıyorum. Sanki biraz daha dinlesem o geceye geri dönecekmişim…

Poları Katlayıp Kaldıracağım, Belki

Biliyor musun, bu gece yine uyku tutmadı. Herkes uyudu, ev sessiz, ben yine o poların içindeyim. Son buluşmadan kalan. Kaç kere katlayıp dolaba kaldırdım, her seferinde geri çıkardım. Yıkayamadım bile, kokusu gitmesin…

O kutu hâlâ orada

Bu gece yine o küçük kutuya baktım, çekmecede en altta duruyor, üzeri tozlu. İçinde ne var biliyor musun? O gün aldığım ince zincirli kolye, bir de arkasına iki kelime yazdığım küçük bir kart… 'Seni seviyorum' yazdım…

Kendime Kızgınım

İşte yine o konuşmayı açtım. Ekran görüntüsü almışım, hani şu eski mesajlardan. Son mesajına bakıyorum: “Haber vermedin, ben de kendimi geri çektim.” O gün bunu okuyunca göğsümün ortasına bir şey oturmuştu, hâlâ…

Bugün yine vapurdaydım. Aynı saat, aynı kalabalık. Ve yine seni aradım gözlerimle. Yoktun. Bunu neden yapıyorum bilmiyorum. Yıllar geçti, hâlâ aynı kantinin kapısındayım sanki. Sen gülüyorsun, ben köşeden bakıyorum…

Bugün yine buluştuk. Yine saatlerce konuştuk, sen yine birinden bahsettin, ben yine dinledim. Gülümsedim, akıl verdim, hatta seninle birlikte kızdım o kişiye. Sonra eve döndüm. Ve yine aynı şey oldu: oturdum, seni…

cebimdeki bileklik

Pazar öğleden sonrası işte. Herkes bir yere gidiyor, ben yine bu koridordayım. Camdan bakıyorum, dışarıda güneş var, insanlar geziyor. Ben ise sadece senin kapının açılmasını bekliyorum. Her seferinde içimden bir ses…

Hâlâ İnanamıyorum Be

Telefon hâlâ elimde. Ekranda dün sabahki mesajın duruyor. İki kelime: "Günaydın canım." Ben o iki kelimeye yarım saat bakmışımdır. Ya, biliyorum, manyak gibi. Ama napayım, alışkın değilim işte. O gün geliyor aklıma…

Ya... bilmiyorum artık nereden başlayacağımı. Yine o mesajlardayım. Hani şu sabaha kadar süren, sonu gelmeyen konuşmalarımız var ya, işte onları okuyorum tek tek. Bazılarını o kadar çok okudum ki ezberledim artık…