#söyleyememek

O masayı hâlâ görüyorum

Öğleden sonra pencereden dışarı bakıyorum. Yağmur yağıyor. İnce ince. Sen yoksun ya, yağmur bile başka yağıyor sanki. O gün de böyleydi hava. Çay bahçesine oturduk. Ben elimi bardağa uzattım, elim titriyordu. Sen fark…

Bir Ses Duyunca

Yine aynı şeyi yapıyorum. Telefonu elime aldım, yukarı kaydırıyorum, yukarı kaydırıyorum... iki yıl önceki mesajlar. Senin gülüşün kaç kelimeye sığar biliyor musun? Ben hâlâ o günkü hâline bakınca içim gidiyor, yedi yıl…

Bugün telefonu temizliyordum, sana dair ne varsa sileceğime yemin etmiş gibi... ama o fotoğraf yine karşıma çıktı. Bulanık. Sen bile değilsin aslında, bir gülüşün kenarı sadece 😔 Yıllarca aynı kantinde, aynı masada…

canım… Yine o kutu. Yine karşımda. Kapağını açtım, hepsini biliyorum zaten, okumaya gerek yok. Ama yine de tek tek çıkardım, hepsini gözden geçirdim 💌 Kâğıtların kokusu değişmiş, kurumuşlar. Bir tanesi var ki… işte o…

Aynı Yerde Duruyorum

Herkes uyudu, ben yine o fotoğrafa bakıyorum. Sen yanındakiyle gülüyorsun ya... hani o gülüşün vardı, iki dişinin arası hafif açık, ben ilk gün sahilde o gülüşü görünce 'işte bu' demiştim. Bir yıl boyunca her sabah o…

Bugün yine o çay bahçesini düşündüm. O masayı. Hani şu köşedeki, gölgesi üstüne düşen. O gün hava tam böyleydi işte, martın ortası, güneş var ama ısıtmıyor. Ellerim titriyordu, hatırlıyor musun. Çayı zor tuttum, bardak…

Bugün yine o duraktan geçtim. Alışveriş poşetleri elimde, yağmur çiseliyor, ben de mal gibi durup otobüs bekleyenlere baktım. 🥹 O akşam aklıma geldi işte. Telefonu cebimden çıkarıp çıkarıp geri koyuşum. Yazacaktım…

Gece yarısı yine o mesajı açtım. "Nasılsın" yazmışsın. Tek kelime. Yedi sene. Fotoğrafa baktım biraz önce. Kapattım. Ama içimde bir şey kalmamış artık, inan. Ne kızgınım sana ne de özlüyorum. Sadece bazen açıp okuyorum…

Bu saatte uyku yok. Gözümü kapatsam o gün geliyor. Otobüs durağındaydık, sen gidiyordun, ben arkandan bakakaldım. 'Kal' diyemedim. Sadece 'iyi yolculuklar' dedim. İYİ GİT! Sanki içimden kopan şey o iki kelimeydi 😔 Sen…

O gülümseme

Akşam oldu yine. Hava hâlâ soğuk, ama günler uzamaya başladı. Pencerenin önünde oturuyorum, çay soğudu. Kaldırmaya üşendim. Bu aralar iyiyim. Gerçekten iyiyim. Kimseye bir şey anlatma ihtiyacı duymuyorum, kimseye bir…

Bugün yine o günü düşündüm. Hani saatlerce konuşmuştuk ya. Her şey ne kadar kolaydı be. Şimdi her şey zor. Telefonu elime aldım, yazdım. Sildim. Bir daha yazdım. Ya ben ne yapıyorum? Neden hâlâ bekliyorum ki? Sen hiç…

Kapıda asılı kalan cümle

Bugün yine o çekmeceyi açtım. İşte. Hediye orada, kutusu bile açılmadı. Geçen yıl dönümümüzde almıştım, o akşam vermek için cesaret... yok, cesaret değil ya, neyse işte. Vermedim. Şimdi her açtığımda aynı şey: "işte"…