#söyleyememek

Yine o fotoğrafa bakıyorum. Hani şu duvarda duran, benim hiç çıkarmadığım. Sen gülmüyorsun onda, yine gözlerini kaçırmışsın. Ben de her gece aynı şeyi yapıyorum: telefonu açıyorum, yazıyorum, okuyorum, sonra siliyorum…

Yine o çay bardağı

Mutfakta oturuyorum, karşımda boş bir bardak. Çay koydum ama içmedim. Soğusun diye bekliyorum belki de.. bilmiyorum. Bu akşam düğünden geldim. Komşunun kızını evlendirdik. Herkes güldü, oynadı, halay çekti. Ben bir…

Beyaz güllerin hâlâ kokusu var

Sevgilim, bu gece yine uyuyamadım. Saat kaç bilmiyorum, bakmadım. Ekrana baktım. Bir şey yok. Yine yok. Koydum masaya. Sonra tekrar aldım. Sana bir şey yazdım. Sildim. Bir daha yazdım. Sildim. Göndermedim işte…

Canım, Bu gece yine uyuyamadım. Deniz çok yakın, biliyorsun. Pencereden sesini duyuyorum ama bu şehirde tek başına deniz dinlemek başka bir şeymiş, onu anladım. Bugün pazartesi. Hiçbir şey ifade etmiyor artık pazartesi…

Bu saate kadar oturdum yine. Uyku yok, olmuyor işte. Bugün annem geldi yanıma. Yüzüme bakıp durdu, bir şey soracakmış gibi ama soramadı. Ben de bir şey söylemedim. İkimiz de sustuk. Çay demledi, önüme koydu, ben bardağı…

Sabah yedide uyandım, güneş daha perdeyi ısıtmamıştı. Kahve koydum, sonra içmeden bıraktım. Evin içinde bir şeyler yapmam lazım, biliyorum. Koliler duruyor, ben de onların etrafında dönüyorum. Dün akşam bir kutunun…

O Fotoğrafta Ben Yokum

Dayanamadım, yine açtım o fotoğrafı. Hani şu arkadaşlarınla çekildiğin fotoğraf. Sen ortadasın, gülüyorsun. O gülüşün var ya... Neyse. Ben arkadayım. Bulanık bir silüet. Hatta o kadar bulanığım ki, biri sorsa "bu kim"…

Odamın penceresinden dışarı bakıyorum, sokak lambası hâlâ yanıyor, kimse geçmiyor. Herkes uyudu, bir ben uyuyamıyorum. Telefonu elime aldım yine. Ne diye aldım bilmiyorum. Açtım, o mesaja geldim. Hani şu son mesaja…

Akşam oldu yine. Perdeyi kapatmadım, dışarıda hava hâlâ aydınlık. Yaz gelince günler uzuyor ya, ben de ne zamandır fark etmedim bunu. Bugün annemle oturduk, çay demledi. Bir ara bana baktı, "ne düşünüyorsun" dedi. "Hiç"…

Bu sabah yine o kayıt

Sabah erkenden uyandım, güneş daha perdeyi aydınlatmamıştı. Elimi telefona attım, hani olur ya bir bildirim vardır diye. Yok. Hep yok zaten. Sonra o kayda gittim, parmağım bekledi bir süre, dokunsam mı dokunmasam mı…

Gece yarısı yine telefon elimde. Uyku yok. O klasöre girdim yine. Adını değiştirdim ya, değiştirdim de içi aynı işte. Bir fotoğrafı büyüttüm. Sen yemek yiyosun, ben arkada sırıtıyorum. O zamanlar ne güzeldi be… diycem…

Canım, bugün annemdeydik ya. Hani şu eski çaydanlık var ya, sen bilirsin, onu çıkardı. Ben de mutfakta dururken bir an gözüm doldu, sana söylemedim. Niye ağladım bilmiyorum. Belki yorgunluk, belki başka bir şey…

Bugün seni hiç aramadım

Bugün bütün gün seni aramadım. Yani aramak istemedim değil, arayamadım. İkisi arasında fark var mı, bilmiyorum. Ama telefonu elime aldım, koydum, tekrar elime aldım. Sonra mutfağa gittim, su içtim. Su içmek ne alaka…

Sana yazmadığım mektup

Merhaba be, Fotoğraflara bakarken yine ona takıldım. Hani şu düğünde çekilen, senin kuzeninin yanında durduğun, gülüşünün yarısı gözünde kalmış olan. Şuna bir baksana, hâlâ telefonumda duruyor. Silmedim işte. Silmeyi…

Defterin arkası yine doldu

Gece yarısı oldu yine. Defteri açtım, kalem elimde, ama sana ne yazacağımı bilmiyorum. Bu aralar her akşam aynı şeyi yaşıyorum: oturuyorum, bir şeyler karalıyorum, sonra bir bakıyorum yazdıklarım hep aynı yere çıkıyor…