#söyleyememek

Yine uyuyamadım. Yatağın kenarına oturdum. Geç oldu, biliyorum. Ama içimde bir ses var, susmuyor. Bugün annemgil geldi, düğün telaşı vardı. Herkes gülüyor, bir şeyler anlatıyor. Ben de gülüyorum işte, rol yapıyorum…

Bir yıl oldu işte

Bugün tam bir yıl oldu. Bu cümleyi kaç kere kurdum bugün, bilmiyorum. Her kurduğumda içimden bir ses "ee, sonra?" diyor. Sonrası yok be. Sonrası hâlâ aynı defter, hâlâ aynı sen. Yazıyorum. Hâlâ yazıyorum. Sana hiç…

Gece Yarısı Sana

Karım, yine oturdum şu ekranın karşısına. Yazıyorum, siliyorum, tekrar yazıyorum. Sonunda göndermiyorum işte. Biliyorum, göndersem sesindeki yorgunluğu duyacağım, o da bana kıyamayacak, bir de benim yüzümden üzülecek…

Bu saatte uyumak yerine elimde telefon, tavana bakıyorum. Ne arıyorum bilmiyorum. Belki bir günaydın. Belki o cümlenin sonunu. Belki de sadece bir işaret, bir şey… 🙈 Bugün bir düğündeydim. Herkes oynuyordu, ben oturdum…

O Fotoğraf

Gözüm yine o fotoğrafa takıldı. Hani şu üniversitede çekildiğimiz... güldüğün, benim de sana yaslandığım o kare. Kaç yıl oldu, hâlâ aynı yerde duruyor defterin arasında. Çıkarıp bakıyorum, sonra geri koyuyorum. Ne saçma…

Geç Kalmış Bir Hesap

Bu saatte uyumam gerekiyordu. Yarın iş var, herkes gibi benim de bir hayatım var ama ben yine o fotoğrafa bakıyorum. Hani şu düğünde çekilmiş olan. Kalabalığın içindesin, sağ tarafın biraz bulanık, elinde bir bardak…

Bu saatte yazmak da ne bileyim. Gündüz bir telaşın içinde insan unutuyor, gece olunca hepsi geri geliyor. Bugün annemin yanındaydım. Oturmuş, bir şeyler anlatıyordu; ben onu dinliyormuş gibi yaparken aklıma o akşam…

Bu Kadar Sakin Olması Beni Korkutuyor

Şu an yatağımda yatıyorum. Dışarıda yaz gecesi, pencere açık, bir yerlerden müzik sesi geliyor. Uyumam lazım ama olmuyor. İçimde bir şey var, adını koyamadığım. Koyuyorum aslında da, söylemek zor geliyor. Sana bir şey…

Pazar sabahı, herkes uyurken ben yine telefonla baş başayım. Gelen kutusunda o eski mesajın tarihine takıldım kaldım. Kaç yıl olmuş ya, hâlâ o tarihe dokununca içim bi tuhaf oluyor. O ilk geceyi düşünüyorum yine…

Canım… Yine dolabın üstüne baktım. O kutu hâlâ orada, tozlanmış biraz. Geçen yıl almıştık, hatırlıyor musun, daha açmadan… Neyse. Bugün ev biraz daha sessizdi sanki. Akşam oldu, hava karardı, ben hâlâ mutfakta oyalandım…

Gecenin Bu Saatinde

Yine o saat. Herkes uyudu, ev sustu, ben yine telefonu elime aldım. Açmayacağım diyorum kendi kendime, sonra yine açıyorum. Kaç yıl oldu, o konuşmalar hâlâ orada, silinmemiş. Baştan sona okuyorum, bir daha, bir daha…

Anlat desen ne anlatayım. Aynı sofrada oturup iki saat boyunca üç cümle konuşamadığımızı mı, yoksa o düğünde bana uzanan eli tuttuğumda içimden bir şeyin kopup gittiğini mi.. Hâlâ bilmiyorum. Bilmediğim için de oturup…

Eski fotoğraflara daldım yine. Hani şu ilk yıllarımızdaki... Sen gülüyorsun, ben sana bakıyorum. Sen hâlâ sabah çayını öyle içiyorsun. Kapıdan çıkarken dönüp bakıyorsun ya, hâlâ bakıyorsun işte. Ama konuşmuyoruz eskisi…

Düğün Davetiyesi

Bugün bir düğünde gördüm senin adını. Ortak bir arkadaşın düğünüydü, masalarda otururken bir süre kimseye bakmadım. Sonra yan masadaki davetiyede gördüm, öylece kalakaldım. Bilmiyorum, belki de her yerde seni aramaktan…

O fincan hâlâ rafta

Canım, bugün yine o fincanı elime aldım. Hani şu ilk gün Porsuk kenarında içtiğin… elime alınca bir baktım, hâlâ dudağının izi duruyor sanki, kenarında hafif bir leke var hani dudakların oraya değmişti ya. Yedi sene…