#söyleyememek

Sana Yazarken Saat Geç Oldu

Uzakta olan, Yine buradayım. Yazmayı bıraksam mı diye düşündüğüm gecelerden birinde, elimde telefon, yazacağımı bile bile açtım bu defteri. Nasıl anlatsam… gündüz iş güç, insanlar, kalabalık. Herkes bir şey söylüyor…

Dün gece yine girdim o kelime oyununa. Hani şu seninle tanıştığımız yere. Kimse yoktu. Bir tek ben vardım, bir de o boş ekran. Keşke… keşke bir şey yazsaydın. Biliyorum, yazmayacaksın. Bitti. Ama ben hâlâ o son mesajı…

Eski mesajları yine açtım. Baştan sona okudum, hiçbir şey atlamadan. Senin yazdığın o son "iyi geceler" hâlâ orada duruyor, ben de hâlâ ona cevap vermek istiyorum. 🙈 O kutu hâlâ çekmecede. Açmadım, açamadım. İçinde ne…

Yüzüğü Hâlâ Saklıyorum

Az önce yine açtım o albümü. Hani şu köşesi yıpranmış olan. Bilmem kaçıncı kez. Kapatınca bir şey kapanıyor içimde, sonra tekrar açıyorum. Bitmiyor bu. O fotoğraflar bana hiç adil davranmıyor biliyor musun. Hepsi o günü…

iki kelime

Uyumam gerekiyor ama telefon elden düşmüyor. Ekranda iki kelime duruyor. Sadece iki kelime: "naber, nasılsın?" Bütün gece bunu mu düşünecektim yani.. Şu an sana kızgın mıyım, umutlu muyum, yoksa sadece yorgun muyum…

Yine o mesaja baktım. Hani şu son yazdığın. Okudum, kapattım. Sonra bir daha açtım… Biliyorum, artık yazmayacaksın. Ama ben hâlâ bekliyorum işte. Keşke diyorum, keşke bir kere sesini duysaydım. Yüzünü değil, sesini…

Bugün yine seni gördüm. Sen değildin ama sendin işte. Metroda, karşımdaki bankta oturuyordu, telefonuna bakıyordu ve başını tam o eğdiğinde ensesindeki saç çizgisi aynıydı. Bir saniye içim bir tuhaf oldu, sonra güldüm…

Yine o mesaja baktım. Açmadım. Açamadım. Ekranda adın duruyor, ben de öyle... dokunmadan, sadece bakarak. BİR SATIR YÜZÜNDEN NEDEN BU KADAR TİTRİYORUM?! 'Yolun açık olsun' yazmışsın. O kadar. Üç kelimeyle beni kapının…

Gece yarısı. Uyku yok. Kafamda dönen tek şey: o dondurma. Hani elimde tuttuğum, erimesin diye aceleyle getirdiğim. Sana uzatacaktım. "Al" diyecektim, sonra "aslında ben sana daha fazlasını..." Arkadaşlar geldi. ALLAH'IM…

Keşke Demenin Adresi

Bu sabah yine erken uyandım. Hani şu kuşların bile daha tam uyanmadığı, gökyüzünün lacivertten griye geçmeye üşendiği an var ya, işte tam o an. Yatağın diğer tarafı boş, hatta diğer tarafı bile yok, ben hep sağ kenarda…

Telefon hâlâ elimde. Ekran karardı, ben hâlâ bakıyorum. Aynı tek kelime. Defalarca okudum. “Nasılsın?” Bu kadar. Başka bir şey yok. Şu an ne hissettiğimi bilsem bu yazıyı yazmazdım zaten. Kızgın mıyım? Değilim galiba…

Bugün yine o şarkıyı açtım. Hani senin eskiden çaldığın. Hani ben mutfaktayken arkadan gelirdi, ben de elimdeki tabağı bırakır, sana doğru dönerdim. Yine açtım işte. Artık sen çalmıyorsun ama ben yine de dönüp bakıyorum…

O kare

Gece yarısı oldu. Uyku yok. Galeriyi açtım, parmağım kendi kendine kaydırıyor. Ta ki o kareye gelene kadar. Konserde çektiğim fotoğraf. Hani şu senin omzun omzuma değerken çektiğim. Sahne görünüyor karede, ışıklar…

Bu saatte uyanık olan tek kişi benim herhalde. Ev sessiz, annem uyudu, bulaşık makinesi bile sustu. Ben de oturdum yine o mesajın karşısına. Yazdım, sildim, bir daha yazdım. Kaç yıl oldu, hâlâ aynı yerde duruyorum…

Sen uyudun. Nefesin o kadar düzenli ki... ben de yatakta dönüp duruyorum. Yazmazsam içimde kalacak. Bugün o düğünü hatırladım yine. Üç yıl önce bugün müydü, değil miydi, tam bilemiyorum ama aklıma düştü işte. İlk dans…