Beyaz güllerin hâlâ kokusu var

Sevgilim, bu gece yine uyuyamadım. Saat kaç bilmiyorum, bakmadım. Ekrana baktım. Bir şey yok. Yine yok. Koydum masaya.

Sonra tekrar aldım. Sana bir şey yazdım. Sildim. Bir daha yazdım. Sildim. Göndermedim işte. Göndersem ne olacak? Belki okuyacaksın ama cevap yazmayacaksın. Belki de yazacaksın, tek kelime: "Yoğunum." Yoğun ol be. Yoğun ol.

Aramadığın geceler için. "Beş dakika" dediğin o geceler için. Beş dakika be. Beş dakika! Ne kadar zor olabilir ki? Ama sonra kendime kızıyorum. Çünkü ben de aramadım. Hep seni bekledim. Hep. Benim de bazen elim telefona gitti, geri koydum. Belki ben de suçluyum. Belki ikimiz de kaçtık biraz. Ama ben kaçmadım, ben sadece... yoruldum. Yoruldum işte.

Peki asıl neye kızgınım biliyor musun? Hasrete. Bu kadar uzun sürmesine. Bu kadar ağır olmasına. Her sabah takvimi açıyorum, bir gün daha çiziyorum. Bir gün daha. Bir gün daha. Sonra bakıyorum, ne kadar çok çizik var. Ne kadar çok gün geçmiş. Ve sen hâlâ yoksun.

Düğün fotoğrafımıza baktım yine. Senin o günkü yüzüne. Benim o gün taktığım küpelere. Biliyor musun, o küpeler hâlâ kutusunda duruyor. Hiç takmadım. Takamıyorum. O günü hatırlatıyor, evet, ama başka bir şey daha var. Sanki o günü tekrar yaşamak istiyorum, o gün sen yanımdayken. O küpeleri takarsam, sen yokken takmış olacağım. Olmaz.

Beyaz gülleri hatırlıyor musun? İlk gün. Elinde bir demet beyaz gül vardı. Bana gelmiyordu biliyorum, başkasına gidiyordu. Ama ben öyle bir baktım ki sana, güller sanki bana geliyordu. Sen de öyle baktın. Sonra bana verdin. Başkasına gidecek gülleri bana verdin. Belki de o gün her şey başladı. Bir demet yanlış gülle.

Şimdi her şey yanlış gibi. Saat farkı aramıza girdi. Ekran aramıza girdi. Sessizlik aramıza girdi. "Geliyorum" dediğin o ses kaydını yine dinledim bu gece. Yine. Kaç kere oldu bilmiyorum. Sesini duymak iyi geliyor, sonra kötü geliyor. Sonra yine iyi geliyor. Deliriyorum galiba.

Bırakamam. Bırakmak istemiyorum. Evliyiz be. Sen benim kocamsın. Ben senin karınım. Bu bir şey demek. Bunun bir anlamı olmalı.

Her sabah bir gün daha çiziyorum. Çünkü içimde hâlâ bir umut var. Bazen o umut, öfkemi bastırıyor. Bazen öfkem, umudumu bastırıyor. Ama her sabah çiziyorum. Çünkü bir gün o çizgilerin sonu gelecek, biliyorum. İnşallah. Ama çabuk gel. Çabuk gel sevgilim. Dayanacak gücüm kalmadı bazen. Bazen diyorum, bazen. Hep değil. Ama bazen.

Bu gece de sana yazdım, göndermedim. Yine. 🙈