Bugün seni hiç aramadım

Bugün bütün gün seni aramadım. Yani aramak istemedim değil, arayamadım. İkisi arasında fark var mı, bilmiyorum. Ama telefonu elime aldım, koydum, tekrar elime aldım. Sonra mutfağa gittim, su içtim. Su içmek ne alaka, işte. İnsan bir şeyi yapmayınca bahanesi çok oluyormuş.

Fincanı yine çıkardım. Hani şu kenarı çatlak olan. Sen bilmezsin, ben sana hiç söylemedim. O mesajını okuduğum sabahın fincanı bu. Ekran görüntüsünü açtım, bir daha okudum. "Artık yeter." İki kelime ya, iki kelime be. Ben o iki kelimeyi kaç aydır okuyorum, hâlâ aynı yerde takılıyorum. Nefes alıyorum, okuyorum, nefesimi veriyorum. Sanki her okuyuşta biraz daha soğuması lazım, hiç soğumuyor.

Bugün sana kızdım. Gerçekten kızdım. Niye sesini o gün duydurdun bana? Niye? Madem gidecektin, madem sadece yazacaktın, niye sesinle geldin? Sesin çok sıcaktı ya, hani öyle bir sıcak ki insanın içini yakıyor. Ben o sesi duyduğum gün bir şeyi kaybettiğimi anladım. Ama kaybetmeden önce kazanmış gibi hissettim, o da ayrı bir acı işte.

Akşamüstü annemle oturduk. Çay koydu, ben bir şey demedim. O da bir şey sormadı. Anneler bilir ya, sormadan bilir. Ben fincanı elime aldım, telefonu açtım, annem bana baktı. "Yine mi?" dedi. Sadece bu. Ben güldüm. "Yok be" dedim, "ne yine olacak." Sonra kapattım telefonu, çayımı içtim. Ama içimden dedim ki, evet yine. Yine ve yine.

Bazen sana mektup yazıyorum, hiç göndermiyorum. Göndermek istemiyorum da değil, gönderemiyorum. Nereye göndereceğim ki? Sen bir yer değilsin artık, sen bir saat değilsin. Sen sadece bende kalan bir ses, birkaç satır, bir fincan. İşte bu yüzden sana yazmak kolay. Cevap vermiyorsun, cevap veremiyorsun. Ben de kendi kendime konuşuyorum.

Bugün seni hiç aramadım. Ama gece olunca yine o saat geldi aklıma. Hani her gece buluştuğumuz saat. Ben o saatte bir şey yapmıyorum artık. Sadece oturuyorum. Bazen gülüyorum, bazen o vedayı tekrar okuyorum. Bugün ikisini de yaptım.

Ben her sabah o fincanı elime almaya devam ediyorum işte. Seni değil, o sabahı seviyorum belki. Bilmiyorum.

Neyse. Yarın yine denerim. Belki o zaman aramam.