O Fotoğrafta Ben Yokum

Dayanamadım, yine açtım o fotoğrafı.

Hani şu arkadaşlarınla çekildiğin fotoğraf. Sen ortadasın, gülüyorsun. O gülüşün var ya... Neyse. Ben arkadayım. Bulanık bir silüet. Hatta o kadar bulanığım ki, biri sorsa "bu kim" diye, "kimse" derim. Gerçekten kimse.

O fotoğrafta ben yokum.

Bunu ilk fark ettiğimde güldüm. Cidden güldüm. Çünkü komik. İnsan bir fotoğrafa bakıp da "ben burada yokum" diye düşününce, başka ne yapsın ki? Sonra içim acıdı. Sonra yine güldüm. Sonra yine acıdı. Bir fotoğraf bu kadar mı iyi anlatır bir şeyi?

Bak, sana bir şey söyleyeyim. Üniversitenin ilk günüydü. Sen aynı sıraya oturdun. Saçların vardı, hani şu... bilmiyorum, saçların işte. Ve kalemin yoktu. Ben de sana kalemimi verdim. O kadar basit bir şey. Ama ben o gün bütün bir seneyi planladım kafamda. Her sabah bir bahane buldum. Bir gün kitap, bir gün not, bir gün hava. HAVA! "Hava güzel değil mi" dedim ya. Sana hava hakkında konuştum. Hava. Sen "evet" dedin. Bir kere bile "nasılsın" demedin ama ben hava muhabbetiyle bir sene geçirdim.

Her sabah otobüsünü bekledim. Duvarın orada. Görünmesin diye telefonla oynuyormuş gibi yaptım. Her akşam sana mesaj yazdım. Uzun uzun. Sonra sildim. Hep sildim. Bir tanesi kaldı sadece, onu da göndermedim. Açıp açıp okuyorum bazen. "Bugün güzeldi" yazıyor. Sadece bu. Bunu bile göndermedim.

SEVİYORUM DEMEDİM! Bir kere bile!! Ama her sabah duvarın orada bekleyen adam senin için oradaydı. Bilmen gerekmez miydi? Hissettin mi hiç? HİSSETTİN Mİ?

...Bilmiyorum. Belki de hissettin ve görmezden geldin. O da bir cevap sayılır bir yerde.

Şimdi ne mi yapıyorum? Vazgeçmeye çalışıyorum. Ciddiyim bu sefer. Bir şarkı çıkıyor, üç saniye dinliyorum, bitti. Bir koku geliyor, parfümün değil ama sana benziyor. Bir cümle okuyorum bir yerde, senin ağzından çıkmış gibi. Ve ben yine başa dönüyorum. Her seferinde. Bu kadar mı zayıfım ben? Bu kadar mı zor birinin adını unutmak? Bir adı unutmak ne ki. Senin adını bile unutmadım da, seni unutamıyorum.

Bunları yazıyorum çünkü içimde birikiyor. Taşıyor artık. Sen okumayacaksın biliyorum. Ama bir yere çıkması lazım bunların. Birine söylemem lazım. Kimseye söyleyemiyorum çünkü. Sen de okusan güler misin, üzülür müsün, yoksa yine hiçbir şey hissetmez misin?

O fotoğrafta ben yokum.

Ama bir de şu var ki, ben o fotoğrafa her baktığımda senin gülüşünü görüyorum. Ve bir saniye için o gülüşün bana olduğunu düşünüyorum. Bir saniye. Sonra geçiyor. Sonra yine bakıyorum.