Bu sabah yine o kayıt

Sabah erkenden uyandım, güneş daha perdeyi aydınlatmamıştı. Elimi telefona attım, hani olur ya bir bildirim vardır diye. Yok. Hep yok zaten. Sonra o kayda gittim, parmağım bekledi bir süre, dokunsam mı dokunmasam mı. Dokundum.

Üç saniye. Sadece üç saniye konuşuyorsun orada: "Geliyor musun?" diyorsun, sesin o eski hâlinde, yorgun ama hâlâ bana ait. Bir de arkada rüzgâr sesi var. O rüzgâr nerede esiyordu, hangi akşamdı hatırlamıyorum artık. Hatırlamıyorum ya... nasıl olur da bir insan en çok duymak istediği sesi unutur, bilmiyorum. Ama biliyorum ki o üç saniyeyi yüz kere dinledim bugün.

Kızgınım sana. Sabah kızdım yine. Neye kızdığımı sorsan düzgün cevap veremem. Belki hiç aramadığın için, belki en son o gece benim de susmamdandır. Sen sustun diye ben de sustum, sonra sustukça sustuk işte. İkimiz de bir şey söyleyecektik, hani o son gece. Ben "söyle" diye bekledim, sen de "söyle" diye bekledin. Kimse söylemedi. Ertesi sabah yazmadım, sen de yazmadın. Bu kadar basit oldu. Basit miydi ya? Değildi be.

Çekmecedeki hediye hâlâ orada. Kutusu ezilmiş, kurdeleyi ben bağlamıştım, düzgün de olmamış. O gün sana verecektim, vermedim. Atamıyorum da. Açsam mı, açmasam mı... Açsam bir anlamı kalmaz, açmasam o günü taşıyor işte. Bir kutu, bir ses kaydı. İki insanın bütün enkazı bunlara sığdı, inanılır gibi değil.

Bazen kendime kızıyorum, daha çok da kendime. Keşke o gece tutsaydım kolundan, keşke "gitme" deseydim, "böyle bitmesin" deseydim. Diyemedim. Gurur muydu, korku muydu, bilmiyorum. Şimdi burada oturmuş, sana hiç göndermeyeceğim bir mektup yazıyorum. Belki de göndermem, bilmiyorum.

Sen iyi misin? Diyeceğim ama cevabını istemiyorum aslında. İstiyorum... istiyorum işte, ne yapayım. Neyse. Bu sabah yine o kaydı dinledim, sonra telefonu kapattım, perdeyi açtım. Güneş çıkmış. Bir gün daha başladı, sensiz.