Sana yazmadığım mektup

Merhaba be,

Fotoğraflara bakarken yine ona takıldım. Hani şu düğünde çekilen, senin kuzeninin yanında durduğun, gülüşünün yarısı gözünde kalmış olan. Şuna bir baksana, hâlâ telefonumda duruyor. Silmedim işte. Silmeyi denedim bir ara, parmağım tuşa gitti, gitmedi. Sonra kızdım kendime, ne bu ya dedim, kırk yaşına gelmişsin hâlâ bir fotoğrafa bakıp içleniyorsun. Ama işte.

Pencere açık oturuyorum, akşam serinliği girdi içeri. Annem arıyor her akşam, "yemek yedin mi" diye. Yedim diyorum, yedim işte. Yalan değil ya. Ama bazen öyle bir boşluk oluyor ki içimde, tabağa bakıyorum, tabak bana bakıyor. Sen olsan ne derdin? "Sen fazla bekledin be" derdin. Yine mi o söz? Evet yine o söz. Yıllardır kafamda dönüp duruyor, bir türkü gibi.

Geçenlerde bir düğünde, senin kuzenini gördüm. Beni tanımadı bile, öyle uzaktan geçti. Ama o an aklıma o akşam geldi, hani sen o sözü söylediğinde. Güldüm geçtim, hatırlıyor musun? İçimde bir yere oturdu ama, hâlâ orada. Bazen diyorum ki, keşke o an bir şey deseydim. "Bekledim be" deseydim. "Ama değdi mi, onu bilmiyorum" deseydim. Diyemedim. Şimdi diyorum, sana, buradan, bu mektupta. Belki okursun, belki okumazsın.

Şimdi sen başkasıyla mutlusun, biliyorum. Bunu yazarken hiç kötü bir şey hissetmiyorum, inan. Vallahi kızmıyorum artık. Eskiden kızardım, içten içe. "Neden ben değil" derdim. Şimdi diyorum ki, iyi ki sen o mutluluğu buldun. Senin güldüğünü bilmek yeter bana, gerçekten. Yeter mi? Bilmiyorum. Galiba yeter.

Ama şu var be, sana söylemem gereken bir şey var: ben hâlâ bekliyorum. Hani birini değil, o şeyi. O gelecek olan şeyi. Ne olduğunu ben de bilmiyorum. Bir ses, bir el, bir "merhaba" belki. Kırk yaşındayım, hâlâ bekliyorum. Bu artık bir sorun değil benim için, alıştım. Ama arada bir, gece yatakta, tavanı seyrederken içimde bir huzursuzluk oluyor. "Ya hiç gelmezse" diyorum. Sonra kendime kızıyorum, "sus be" diyorum, "Allah büyük." Öyle işte.

Fotoğrafa yine baktım. Şuna bir baksana, hâlâ orada. Silmiyorum. Silmeyeceğim de galiba. Sen mutlu ol, yeter. Ben de burada, penceremin önünde, çayımı içiyorum. Haziran akşamı işte. Güzel be. 💛