#söyleyememek

Bu gece de uyku yok

Bu gece de uyku yok bende. Telefonu elime aldım, yine koydum. Bir şey yazsam mı diye düşünüyorum ama ne yazacağımı bilmiyorum. Buraya yazınca rahatladığımı sanıyorum, sonra fark ediyorum ki rahatlamamışım, yine seni…

Bu akşam bir şey oldu

Bu akşam bir şey oldu, sana anlatmam lazım. Ama önce şunu söyleyeyim: hani şu senin yazdığın şarkı sözleri vardı ya, biri vardı içlerinde, hani şu yağmurdan bahseden. Onu bugün tesadüfen buldum. Nasıl buldum, onu da…

Kendime yazıyorum bu sefer. Sana değil. Sana yazacak sözüm kalmadı zaten, onu da biliyorsun. İki yıl oldu neredeyse. İki yıl, bir insanın sesini unutmak için az mı çok mu, hâlâ bilmiyorum. Ama bugün fark ettim, artık…

Bugün annemin yanındaydım. Mutfakta çay demliyordu, ben de masaya oturmuş, gözüm pencerede öylece duruyordum. Bana sordu: "İyi misin?" Dedim ki iyiyim. Sonra bir daha sormadı. Annem bilir aslında. Bilir de üstelemez…

Dün akşam annemin evindeydim. Sobanın üstünde çay kaynıyordu, annem mutfakta bir şeyler dürmekle meşguldü. Ben de karşısındaki tabureye çöktüm, öylece oturuyordum. Annem bir ara başını kaldırdı, bana baktı, bir şey…

Bugün pazardı. Evdeydim, kimseye bir şey demeden bütün günü geçirdim işte. Annem aradı, sesimi beğenmedi. "Hasta mısın?" dedi. Değilim, dedim. Yorgunum sadece. Yorgunum çünkü günlerdir aynı şeyi düşünüyorum. Senin o…

Yine bi pazar gecesi, yine seninle konuşuyorum. Kimse duymuyor, sen de duymuyorsun biliyorum ama olsun. Şu an aklıma ne geldi biliyor musun? O yarım kalan mektup. O gece yazmaya başlamıştım, sabaha karşıydı, ışıklar…

sevgilim, bugün yine o eski mesajlara baktım. sen "yarın da konuşuruz" yazmıştın, ben de "hep konuşuruz" diye cevap vermiştim. o gün buna gerçekten inanıyordum. şimdi gece yarısı oldu, yine buradayım. hâlâ aynı cümle…

Sesin hâlâ burada

Annem uyudu. Ev sessiz. Ben yine telefonu elime aldım. O pencereyi açtım. Boş. Sadece son yazdığım 'iyi geceler' duruyor orada. Cevap yok. Üç aydır yok. Biliyorum, açmamalıyım artık. Biliyorum 🙈 Sonra ses kaydına…

Vitrindeki Defter

Bu gece yine o defteri çıkardım çekmeceden. Hani şu yeşil kapaklı olan. Kapağı artık biraz yıprandı, köşeleri kıvrıldı ama ilk sayfayı her açışımda içim bi tuhaf oluyor. Senin el yazın. "Güzel yaz." İki kelime. Yirmi…

Yine uyuyamadım. Gözlerimi kapatınca düğün salonu geliyor, kalabalığın içinden bir kahkaha yükseliyor… seninki. O an ne olduğunu anlamamıştım. Sadece gülümsedim, aptal gibi. İki ay sonra elini tuttuğumda kendimi…

Bu akşam eve dönerken yine o sokaktan geçtim işte. Bilerek mi yaptım, bilmiyorum. Ayaklarım kendi kendine döndü köşeden. Kahvecinin ışığı yanıyordu, içeride iki kişi vardı sadece. Camdan baktım. Bizim masamız boştu…

Yine bu saatte oturdum. Telefon sessiz ama ben yine de her fırsatta ona bakıyorum, huy işte. Senin adını görmeyi bekliyorum hâlâ, senin adını. Bir yıl oldu. Geçen sene bugünlerde yine gelmiştin, hani o şarkıyla. Kapıda…

Bu saatte uyumak mümkün değil işte. Parmağım yine aynı yere gitti. O fotoğraf. Hani şu kantinin önünde çekilmiş olan. Sen arkada gülüyorsun, ben kenardan sana bakıyorum. Kimse fark etmemiş ama ben oradayım. Her…

İki Simit

Bugün yine o durağa gittim. Yolumu uzattım desem yeridir, otobüsüm oradan geçmiyor bile. Ama geçtim işte, karşısına geçtim, öyle durdum bir süre. Hava soğumuş artık, akşam olunca insanın yüzüne vuruyor ya hani. Ben de…