Bu gece de uyku yok

Bu gece de uyku yok bende. Telefonu elime aldım, yine koydum. Bir şey yazsam mı diye düşünüyorum ama ne yazacağımı bilmiyorum. Buraya yazınca rahatladığımı sanıyorum, sonra fark ediyorum ki rahatlamamışım, yine seni düşünüyorum 🙈

Aslında sana söylemem gereken bir şey var ama yüzüne söyleyemedim. İki gün önceydi galiba, yolda yürüyordum, telefonumda bir şarkı çaldı. Ne şarkı olduğunu söylemeyeceğim, çünkü sen de dinlersen mahvolurum. Ama o şarkıda bir cümle var, senin adını duyunca irkiliyorum sanki. Öyle saçma bir haldeyim işte. Her şarkıyı sana uyarlıyorum, her gördüğüm güzel şeyde aklıma sen geliyorsun. Bu normal mi ya? İnsan böyle olur mu? Ben böyle değildim eskiden. Sakin sakin takılırdım, kimseye kafayı takmazdım. Şimdi bir mesajın gelir mi diye telefona bakıyorum her sabah. Kalkıyorum, gözümü açar açmaz elim telefona gidiyor. SEN yazdıysan diye. Yazmadıysan da bir bahane buluyorum kendime, yoksa da yok, diyorum, sonra yine bakıyorum 🥺

O gün kafeden çıktıktan sonra eve gidene kadar ne düşündüğümü hatırlıyorum. Yüzümde salak bir gülümseme vardı herhalde, çünkü otobüste yanımdaki adam bana bir iki kere baktı. Utanmadım bile, umurumda değildi. Eve girdim, montumu bile çıkarmadan yatağa attım kendimi. Tavanı izledim bir süre. Sonra kalktım, bir şeyler yemeye çalıştım, olmadı. Yemek yerken bile aklımda sen vardın. O gün bana bir şey anlatmıştın, hatırlıyor musun, hani şu sevdiğin şeyden bahsetmiştin. Ben dinlerken kendimi kaptırmışım, sen anlatırken gözlerin parlıyordu. O an içimden dedim ki, bu kızı dinlemek istiyorum, hep dinlemek istiyorum. Sonra hemen kendime kızdım, ne diyorum ben diye. Ama içimden geçeni biliyorum artık, saklamıyorum.

Sana söyleyemediğim şey şu. Ben seninle her şeyi konuşmak istiyorum. Saçma sapan şeyleri bile. Mesela bugün ne yedin, ne içtin, canın sıkıldı mı, günün nasıl geçti. Bunları sormak istiyorum ama soramıyorum, çünkü sorarsam çok belli olacak. Ya belli olursa diye korkuyorum. Ama belli olsun istiyorum bir yandan da. İki arada bir derede kaldım işte, anlıyor musun?

Bugün annemle konuştum biraz. Bana dedi ki, yüzün gülüyor birkaç gündür, hayırdır diye sordu. Ben de yok bir şey dedim. Ama içimden dedim ki, anneme bile söyleyemiyorum seni. Ne kadar saçma. Belki bir ara söylerim, bilmiyorum. Ama şu an sadece ben bileyim istiyorum, sen ve ben. Ya da sadece ben bileyim, sen de biliyorsan zaten sorun yok 🙈

Bu gece de uyuyamayacağım galiba. Yarın ders var, erken kalkmam lazım ama gözümü kapatsam senin o gülüşün geliyor aklıma. Nasıl uyuyayım ki? Neyse. Ben yine yazarım buraya. Sen de okursan, bil ki bu satırlar hep sana. Hep senin için. Umarım bir gün yüzüne de söyleyebilirim bunları. Belki o zaman daha az yazarım buraya. Belki...