Yine bi pazar gecesi, yine seninle konuşuyorum.

Yine bi pazar gecesi, yine seninle konuşuyorum. Kimse duymuyor, sen de duymuyorsun biliyorum ama olsun.

Şu an aklıma ne geldi biliyor musun? O yarım kalan mektup. O gece yazmaya başlamıştım, sabaha karşıydı, ışıklar kesilmişti, ben karanlıkta yarım yamalak yazmışım. Sonra telefonun çaldı, arayan sen değildin, ama ben utandım bi anda, nasıl bilmiyorum, mektubu katlayıp çekmeceye kaldırdım. Bir daha da açmadım. Oysa ne yazacaktım biliyor musun: "kal" diyecektim, sadece bu kadar.

KAL DESİYDİM KEŞKE!!! Yıllar geçti hâlâ o tek kelime dilimin ucunda, söyleyemiyorum bi türlü 🥺

Bu gece de içimi döktüm işte, biraz hafifledim. İyi genceler sen, neredeysen...