Sesin hâlâ burada

Annem uyudu. Ev sessiz. Ben yine telefonu elime aldım.

O pencereyi açtım. Boş. Sadece son yazdığım 'iyi geceler' duruyor orada. Cevap yok. Üç aydır yok.

Biliyorum, açmamalıyım artık. Biliyorum 🙈

Sonra ses kaydına gittim. Şu silmediğim sesine. 'Görüşürüz, kendine iyi bak' diyorsun. Sadece bu. Üç saniye. Ama ben o üç saniyeyi kaç kere dinledim, bilmiyorum.

Sesin hâlâ burada. Sen yoksun.

Tren sesi duydum az önce. Balkondan baktım. Geçti gitti. Ben yine baktım işte. Her seferinde bakıyorum. Alışkanlık oldu artık, kızma bana.

Özlemekten yoruldum. Gerçekten yoruldum. Ama bırakamıyorum da. Tuhaf di mi? İnsan yorulduğu şeyi bırakır. Ben bırakamıyorum.

Havalar soğudu burada. Akşamları pencereyi kapatıyorum artık, sen olsan 'üşütme' derdin. Diyemiyorsun.

Bugün seni düşünmedim desem yalan olur. Düşündüm. Ama eskisi gibi değil. Acıtmadı çok. Sadece oradaydı işte.

Belki de bu iyi bir şey. Bilmiyorum.

Kaydı bir daha dinleyeceğim. Sonra uyuyacağım. Yarın yine trenler geçecek, ben yine bakacağım belki. Kim bilir.

İyi geceler sana. Nerede olursan ol. 🤍