Bugün annemin yanındaydım.

Bugün annemin yanındaydım. Mutfakta çay demliyordu, ben de masaya oturmuş, gözüm pencerede öylece duruyordum. Bana sordu: "İyi misin?" Dedim ki iyiyim. Sonra bir daha sormadı. Annem bilir aslında. Bilir de üstelemez..

Kimseye anlatamıyorum seni. Anlatsam ne diyeceğim ki? "Bir çocuk vardı, iki yıl boyunca her gece onun sesiyle uyudum, şimdi o ses yok" mu diyeceğim. İnsanlar tuhaf bakar. Ama bazen öyle oluyor işte. Birinin sesine alışıyorsun, sonra o ses gidince ev sessizleşmiyor, sen sessizleşiyorsun.

Dün gece yatağa yattım, uyku tutmadı. Tavana baktım bir saat. Senin bana anlattığın saçma rüyaları düşündüm. Hatırlıyor musun, bir sabah "rüyamda seni kaybetmişim" demiştin, sesin öyle bir çıkmıştı ki gülmüştüm. Şimdi gülmüyorum. Şimdi o cümleyi düşününce içim bir tuhaf oluyor. Demek oluyormuş.

Ben sana küsmek istiyorum artık. Gerçekten. Her şeyi hatırlamaktan yoruldum. Ama küsmek için de bir muhatap lazım, değil mi.. Sana kızıyorum, sonra fark ediyorum ki karşımda kimse yok. Kızgınlığım havada asılı kalıyor. Öylece duruyor.

Bilmiyorum. Bugün içimden bunları yazmak geldi, yazdım. Belki yarın hiçbirini hatırlamam. Belki yine çay koyarım, yine pencereye bakarım.