#söyleyememek

Kutunun İçindeki

Pazar gecesi yine. Yarın herkes işine gücüne dönecek, ben yine aynı yerde kalacağım. Bunu neden yazıyorum bilmiyorum. Belki birine söylemek istiyorum da söyleyecek kimsem yok. Ya da var da söylemeye yüzüm yok. Bugün…

Cebimdeki Mektup

Yine deniz kenarındayım. Hava artık iyice serinledi, oturduğum taş soğuk ama kalkıp gitmek istemiyorum. Cebimde o mektup var yine. Kaç yıl oldu, hâlâ cebimde taşıyorum. Katladığım yerden aşınmış, kenarları yumuşamış…

Ellerim kapının dışında

Bugün yine yanındaydım. Kapıdan çıkarken hemşirelere gülümsedim, asansörde kimse yoktu, iyi ki yoktu. Ellerim… kapı kapanınca titremeye başladı işte. Her seferinde aynı şey. İçerideyken hiçbir şey yokmuş gibi duruyorum…

Keşke düğünde tanışmasaydık

Dün gece rüyamda yine o çay bahçesindeydim. Köşedeki masa. Sırtım duvara dönük, sen karşımda. Ellerim titriyordu, sen fark ettin. O an fark etmen beni daha da heyecanlandırmıştı ya, işte o yüzden hiç unutamadım o günü…

Bu gece yine o fotoğrafa baktım. Duramıyorum ya. 🥺 Gözlerim dolu ama gülüyorum o karede, hatırlıyor musun sen? Yan yana duruyorduk, biri çekti, ben tam o an sana bakmışım. Keşke bakmasaydım ya da keşke o an başka bir…

O fotoğraf yine elimde

Yine uyuyamadım, yine sen. Ev sessiz, ben yine o fotoğrafın başındayım 😔 Biliyorum, kaç kere baktım aynı fotoğrafa. Ama bu gece başka bi şey takıldı gözüme. Arkadaki o ağaç, hatırladın mı, üniversite kampüsünde en çok…

Yine uyandım bu saatte. Herkes uyuyor, ben yine kendi kendimle konuşuyorum. Perdeyi araladım, dışarısı yağmurlu mu değil mi belli değil, o ağır sonbahar kokusu geliyor burnuma… Seni hatırlatıyor. Her şey hatırlatıyor…

Bu akşam yine hep beraberdik. Sen ona bir şey anlattın, o güldü. Ben de güldüm. İçimden değil ama.. yüzümden. Keşke o gün çekmeceden o kutuyu çıkarıp verseydim. Aylarca biriktirdim, düşündüm, sonra vazgeçtim. Çünkü…

Yine akşam oldu, yine sen düştün aklıma. Kaçıncı kez bilmiyorum, saymayı bıraktım. Bugün çekmeceyi açtım, yine ordaydın işte. O kitap. Sana alıp da veremediğim, yıllardır orda duran kitap. Kapağını açtım, sayfaları…

Yine mi sen?

Bugün yine o kapının çalınmasını bekledim. Öğleden sonra evdeydim, annem geldi oturdu, çay demledim, sohbet ettik ama aklımın bir köşesinde hep o ses vardı. Kapı çalınsa, açsam ve karşımda seni görsem. Kaç yıl oldu…

Yine o mesaj. "Nasılsın?" İki yıl sonra, gece yarısını çoktan geçmişken. Telefonu elime aldım, ekrandaki yazı hâlâ oradaydı, parmağım kaydırırken titriyordu. Bıraktım, tekrar aldım. Yazdım. Sildim. Yine yazdım. Sildim…

Bu saate kadar uyumadım. Yine. O mesajı açtım. Son yazdığını. Kaç kere okudum bilmiyorum ya. Her seferinde aynı şeyi bekliyorum galiba. Altına bir şey eklenecek. Eklenmiyor işte. Bıraksam mı? Bilmiyorum. Sen hiç…

Bu akşam yine telefonu elime aldım, bir şey yazacakmışım gibi. Ekran açık, imleç yanıp sönüyor, ben de sana söyleyemediğim her şeyi o boşluğa döküyorum, sonra tek tek siliyorum. Kaç kere sildim saymadım. Sonunda…

Bu sefer farklı bir durak

Bugün başka bir durakta otobüs bekledim. İlk kez. Ama beynim yine onu buldu, şaşırmadım artık 🙈 Telefonu cebimden çıkardım. Koydum. Çıkardım. Koydum. Ya ben o akşam bir şey yazsaydım ya? İki kelime be, iki kelime… Sonra…

Geç oldu, uyandırmadım

Yine uyuyorsun. Bir süre yanında yatıp nefesini dinledim. Ama içimde bir söz var, söylemeden uyuyamam. Kalktım, yazıyorum. Sabah okursun belki, belki okumazsın. Ben yazmış olayım. Biliyor musun, bazen hâlâ inanamıyorum…