Bu saatte uyumak mümkün değil işte.

Bu saatte uyumak mümkün değil işte. Parmağım yine aynı yere gitti. O fotoğraf. Hani şu kantinin önünde çekilmiş olan. Sen arkada gülüyorsun, ben kenardan sana bakıyorum. Kimse fark etmemiş ama ben oradayım. Her seferinde aynı şeye takılıyorum: ben hep oradaydım ya. Sen hiç görmedin.

Kızgınım sana. Sonra hemen kendime kızıyorum, çünkü sen ne yaptın ki? Hiçbir şey. Adımı bile bilmedin. Ben de oturdum, dört yıl boyunca içimden konuştum seninle. Sabah dersine girerken "bugün konuşacağım" dedim, akşam oldu, sen kalabalığın ortasında, ben bir adım geride. Hep bir adım. Ya bir adım öne çıksaydım be? Ne olurdu? Ne olurdu yani?

Şimdi bir de şu var: ben o dört yıl boyunca seni tanıdığımı sanıyormuşum. Ama nesini tanıyordum ki? Gülüşünü, yürüyüşünü, o kahveyi nasıl tuttuğunu. Senin adını bile başkasından duymuştum, kendi ağzından değil. Ya ben seni hiç tanımadıysam? Belki de sevdiğim sen değilsin, benim kafamda kurduğum biri. Bunu düşününce daha çok kızıyorum kendime. Yıllarımı verdim, ya, yıllarımı. Ne için? Bir adamın gölgesine. Senin bile haberdar olmadığın bir şeye.

Bazen diyorum ki bırak artık, otuz yaşındasın. Ama içimde bir ses var, hani şu hiç büyümeyen, hep fısıldıyor: ya bir gün fark ederse. Fark etmeyecek. Biliyorum. Ama işte... silemiyorum da.

Bu fotoğrafın köşesinde bir şey var, hiç dikkat ettin mi bilmiyorum. Benim gölgem seninkine değiyor. Sadece o kadar. O kadar işte.