cebimdeki bileklik

Pazar öğleden sonrası işte. Herkes bir yere gidiyor, ben yine bu koridordayım. Camdan bakıyorum, dışarıda güneş var, insanlar geziyor. Ben ise sadece senin kapının açılmasını bekliyorum. Her seferinde içimden bir ses diyor ki bugün iyi haber gelecek. Sonra kapı açılıyor, hemşire çıkıyor, ben yine aynı yerde kalıyorum. 💔

Elimi cebime atıyorum. Bileklik hâlâ orada. Doğum günün için almıştım, hani şu ince olanlardan. Sana verecektim ama o gün hastanede geçti. Pasta bile yoktu, sadece serum ve makinelerin sesi vardı. O bilekliği o günden beri cebimde taşıyorum. Vermeye kıyamıyorum, sanki verirsem bir şey bitecek gibi. Saçmalık biliyorum. 🙈

Gece yatakta telefonu açıyorum. Eski mesajlarımıza bakıyorum. İlk buluşmamızda kafede saatlerce konuşmuştuk ya, hatırlıyor musun? O gün sana ne kadar çok şey anlatmıştım. Şimdi elimde sadece o mesajlar var. Bazılarını okuyunca gülüyorum, bazılarında boğazım düğümleniyor. Sonra kızıyorum sana. EVET KIZIYORUM SANA!! NEDEN ŞİMDİ?? NEDEN SEN??! 😤 Sonra hemen pişman oluyorum, çünkü senin suçun değil, hiç kimsenin suçu değil. Ama ben yine de birine kızmak zorundayım işte.

Bunu sana hiç söyleyemiyorum. Yüzüne bakıp 'korkuyorum' diyemiyorum. Güçlü görünmem lazım, sen güçlü ol diye. Ama içim titriyor her seferinde. Ve en çok şunu diyemiyorum: beni bırakma. İki kelime. Sadece iki kelime. Ama ağzımdan çıkmıyor. Çünkü söylersem gerçek olacakmış gibi geliyor. 🥺

Bileklik cebimde, telefon elimde, ben burada. Sen içeride. Allah'ım, ne olur iyi olsun. 🤍