Hâlâ İnanamıyorum Be

Telefon hâlâ elimde. Ekranda dün sabahki mesajın duruyor. İki kelime: "Günaydın canım." Ben o iki kelimeye yarım saat bakmışımdır. Ya, biliyorum, manyak gibi. Ama napayım, alışkın değilim işte.

O gün geliyor aklıma yine. O ilk akşam yemeği. Karşımda oturmuş, bana gülüyordun, ben de gülüyordum ama içimden "ya yine olmazsa, ya yine aynı şey olursa" diye geçirip duruyordum. İlk konuştuğumuzda sesim titremişti, hatırlıyor musun? Sen hatırlamıyorsun belki. Ben unutmadım.

Aylar geçti. Her sabah arıyorsun ya hani. Her sabah. Ben her seferinde telefonu elime alıp bir süre öylece bakıyorum. Sonra açıyorum, sesini duyunca yüzümde salak bir gülümseme beliriyor, kapatınca da kendime kızıyorum "ne gülüyorsun be" diye. Ama gülüyorum. İşte.

Bir gece bana "seni seviyorum" dediğinde... mutfakta dolanıp durdum. Suyu koydum ocağa, kapattım, sonra tekrar açtım. Sonra yine kapattım. Ne yaptığımı bilmiyordum. Bir yanım havalara uçuyordu, öbür yanım buz gibiydi. Öyle garip bir şey ki bu. Hem "evet işte bu" diyorsun hem "aman tanrım şimdi ne olacak" diyorsun. Otuz yaşındayım ve hâlâ tek bir cümle karşısında böyle oluyorum.

Seni seviyorum. Yazarken bile inanamıyorum, hâlâ inanamıyorum be. Ama seviyorum işte. Bunu söylerken elim titriyor, yine saçmalıyorum belki, bilmiyorum. Ama seviyorum.