Poları Katlayıp Kaldıracağım, Belki

Biliyor musun, bu gece yine uyku tutmadı. Herkes uyudu, ev sessiz, ben yine o poların içindeyim. Son buluşmadan kalan. Kaç kere katlayıp dolaba kaldırdım, her seferinde geri çıkardım. Yıkayamadım bile, kokusu gitmesin diye. 😢

O gün terminalde öyle sarıldın ki sanki bırakırsan bir daha göremeyecektin beni. Ben gülmeye çalıştım, "abartma" dedim. Sen de güldün ama gözlerin gülmedi. İkimiz de biliyorduk. O son olacaktı belki de. Hâlâ o an aklıma geldikçe boğazım düğümleniyor. 😔

Sonra o iş meselesi çıktı. "Gitmem lazım" dedin. Ben ne dedim? "Tamam" dedim. SADECE TAMAM!!! İçimden neler geçiyordu, "gitme" diye bağırmak istiyordum, "beni bırakma" diye yalvarmak istiyordum ama... bilirsin beni, o an bir tane bile kelime çıkmadı ağzımdan. Dişlerimi sıktım, gülümsedim. Şimdi düşünüyorum da o gün bir kere olsun "kal" diyebilsem her şey başka olur muydu?

Biliyor musun, bazen eski mesajlarımızı açıp okuyorum. İlk gün attığın o mesaj var ya, hani "Uyudun mu?" diye sormuştun. Gülümsüyorum ilk başta. Sonra aşağı kaydırıyorum, kaydırıyorum... bir bakıyorum en son mesajlardayım. "İyi geceler canım" yazmışsın. O kadar. Ne bir emoji, ne bir şey. Sadece o. Okuyorum, okuyorum, okuyorum. Belki bir şey kaçırmışımdır diye. Belki bir şey daha yazmışsındır da görmemişim diye. Yok. 😞

Bazen kızgınım sana, biliyor musun? Neden diyorum, neden hiçbir şey demedin? Neden "gel" demedin? Neden beni o terminalde öylece bıraktın? Sonra bir bakıyorum, kendime kızıyorum. Ben de söylemedim. Ben de "gel artık" diyemedim. 😭 İkimiz de bekledik, ikimiz de sustuk. Sonra bir gün fark ettim ki sen benim "gitme" dememi beklerken ben senin "gel" demeni bekliyordum.

Geçen gün telefonda anneme senden bahsettim, iki kelime. O sustu, ben sustum. Sonra "üzme kendini kızım" dedi, başka bir şey demedi. O an anladım ki herkes biliyor, bir tek sen bilmiyorsun içimde ne var.

GEL ARTIK. DUYUYOR MUSUN BENİ? GEL ARTIK!!! Otobüse bin, ne olur. Ben yine o terminalde beklerim. Yine o poları giyerim, yine sarılırım sana, bırakmam bu sefer. Söz veriyorum, bırakmam. 🤍

Ama sonra telefonuma bakıyorum. Ekran boş. Sen yoksun. Ve ben yine o poların içinde, yine o mesajlarda, yine seninleyim. Sadece hayalimde. 😔

Neyse. Bu gece de böyle geçecek işte. Şimdi kalkıp o poları katlayacağım, bu sefer dolabın en üst rafına koyacağım. Belki yarın açmam. Belki... 🙈