O gece çalan şarkı

Akşamüstü eve dönerken yolda bir kafede o şarkı çaldı. Kaç yıl oldu, hâlâ aynı şey oluyor: adımlarım yavaşlıyor, elimdeki poşet ağırlaşıyor, olduğum yerde kalıyorum. Sanki biraz daha dinlesem o geceye geri dönecekmişim gibi geliyor. Sonra şarkı bitiyor, ben yürümeye devam ediyorum, ev yolu aynı ev yolu.

O gece ilk kez göz göze geldik ya, hani başka bir masada oturuyordun, ben de arkadaşımın masasında gülüp duruyordum. Sen gülümsedin, ben de gülümsedim. O kadar. İki yabancı, bir şarkının ortasında birbirine bakıp gülümsedi, işte o kadar. Ama ben o gülümsemeyi yıllardır taşıyorum, hiçbir yere bırakamadım.

Sonra aylarca yazdık. Sabaha karşı biten o konuşmaları düşünüyorum bazen, ekranın ışığında, yorganın altında, gülmemeye çalışarak. Hep bir şey eksik kalırdı sonunda, bir cümle söylenmeden bırakılırdı, ertesi gece tamamlanır sanırdım. Bilmiyordum ki tamamlanmayacak.

Bir gün tek bir cümle yazdın. Nişanlandığını. Ne kadar kısa, ne kadar kolay oldu senin için. Ben o cümleyi okuduğumda ne yaptım biliyor musun? Hiçbir şey. Silmedim. Kapatmadım. Öylece bıraktım. Sadece bir daha açmadım.

Yalan, hâlâ ara sıra açıyorum.

Kızmıyorum artık sana, inan. Kızmak için çok geç, ben de çok yoruldum. Sadece kırgınım. Senin hiç bilmediğin, hiç duymadığın o kırgınlık hâlâ duruyor içimde, bir köşede, sessiz sessiz. Bazen diyorum ki kendime, kırk bir yaşındayım, artık bırak şu mesajı, bırak şu şarkıyı. Ama insan bırakamıyor işte. Elim gitmiyor.

Neden hâlâ yazdığımı ben de bilmiyorum. Bilmek de istemiyorum belki. Sadece o geceyi, o gülümsemeyi, o yarım kalmış cümleleri hatırlıyorum ve içimden bir şey geçiyor, bir sızlama, bir sıcaklık, ne olduğunu tam bilmediğim bir şey.

Sen iyisindir inşallah. Ben de iyiyim, merak etme. Sadece bazı akşamlar şarkı çalıyor, ben duruyorum.