Bu akşam yine telefonu elime aldım, bir şey yazacakmışım gibi.

Bu akşam yine telefonu elime aldım, bir şey yazacakmışım gibi. Ekran açık, imleç yanıp sönüyor, ben de sana söyleyemediğim her şeyi o boşluğa döküyorum, sonra tek tek siliyorum. Kaç kere sildim saymadım. Sonunda hiçbirini göndermedim, yine. O sildiğim cümlelerin hepsi hâlâ içimde duruyor, hiçbir yere gitmiyorlar.

Bugün fotoğraflarını gördüm yine. Bir iki saniye fazla baktım, içim cız etti. Mutlu görünüyordun. Yanında biri vardı, gülüyordun. O gülüşü ben bilirim, en çok ben bilirim. Ve ilk defa, ekranı kapatmadan önce içimden bir şey geçti: iyi ki. Kendime şaşırdım. Seni mutlu görmek beni rahatlatıyor, tuhaf bir şekilde rahatlatıyor. Bir zamanlar senin mutlu olmanı en çok ben istiyordum, şimdi bunu başkası yapıyor. Kırılıyorum, sonra hemen geçiyor. Sonra yine geliyor. 🙈

Kulüpteki o ilk günü düşündüm bugün, durup dururken, mutfakta su içerken. Sen köşede duruyordun, ben de karşıda. İkimiz de bir şey söylemek istiyorduk, ikimiz de söylemedik. Yıllar geçti, sen başka bir hayat kurdun, ben hâlâ aynı köşede duruyorum sanki. Ama artık kızmıyorum sana, kızmıyorum kendime de. Sadece bazen, geceleri, o sessiz kaldığımız anlar geliyor aklıma. Ve içimden bir ses diyor: keşke o gün bir kelime söyleseydim. Bir kelime. O kadar.

Yine de bir yerde biliyorum, ikimiz de biliyoruz aslında, bunu hiç konuşmadık ama biliyoruz. Sen bir yerlerde benim hâlâ beklediğimi biliyorsun. Ben de senin bunu bildiğini biliyorum. Böyle şeyler insanın içinde kalıyor işte, kimseye anlatamıyorum. Anlatsam tuhaf kaçar, "bırak artık" derler, ben de dinlemem. Çünkü bırakmak istemiyorum, bırakmak seni tamamen silmek gibi geliyor bana ve ben onu yapamam.

Bu akşam sana bir şey yazmayacağım. Yine yazmayacağım. Ama bu satırları bir yere bırakıyorum, belki bir gün birileri okur, belki kimse okumaz, fark etmez. Ben yazdım, o bana yeter.

Sen iyi ol. Gerçekten iyi ol. Ben buradan bakmaya devam ederim, iki saniye fazla, sonra kapatırım. 🥺🤍