Cebimdeki Mektup

Yine deniz kenarındayım. Hava artık iyice serinledi, oturduğum taş soğuk ama kalkıp gitmek istemiyorum. Cebimde o mektup var yine. Kaç yıl oldu, hâlâ cebimde taşıyorum. Katladığım yerden aşınmış, kenarları yumuşamış. Sanki zamanla benden daha çok yaşlanmış.

Bu gece seni düşündüm yine. Hani şu nişanlandığını duyduğum günü. O gün buraya gelip sabaha kadar oturmuştum. Kimseye bir şey söyleyemedim. Annem sordu, yüzüme baktı, "Bir şey mi oldu?" dedi. "Yok" dedim. YOK DEDİM. İçimde koca bir şey koparken ben "yok" dedim ya, onu hâlâ kendime yediremiyorum.

Sen bana o gün arkadaş olduğumuzu söylediğinde gülümsedim ya. Hani o sahte gülüş. Hiç unutmuyorum. İçimden "tamam" dedim, dışımdan da "tabii, biliyorum" dedim. Biliyordum. En çok da ondan kızgınım sana. Biliyordum ve yine de sustum. SEN SÖYLEYEMEDİĞİM O CÜMLEYİ HİÇ DUYMADIN!!!

Bu mektupta ne yazdığımı biliyor musun? Sana söyleyemediğim her şeyi. Kaç kere baştan yazdım, kaç kere yırttım. Ama şu iki kelime her seferinde aynı yerde durdu. Seni seviyorum. Yazdım. Yırttım. Yine yazdım. Yine yırttım. En sonunda bıraktım, kalsın dedim, belki bir gün...

Belki bir gün ne? Gönderecek miyim? Bilmiyorum. Ama artık söyleyemediğim için pişmanım, ona yanıyorum. Kızmıyorum sana artık. Ya da kızıyorum ama sonra hemen geçiyor. İşte böyle.

Seni seviyorum. Hâlâ.

Deniz bu gece çok sakin. Dalga sesi bile senin adını söylüyor gibi geliyor bana. Saçmalıyorum, biliyorum 🙈 Ama sen olsan ne yapardın? Söylerdin değil mi? Ben yapamadım işte.

Mektup cebimde duruyor. Belki yarın da durur. Belki hep durur. Ama bu gece ilk defa dışına çıkarabildim, bir yere yazabildim. Bu da bir şey.