Düğün bahçesinde seni gördüm ya

Özlem yazıları

orkide

24 Ekim 2026 · 1 dk okuma

Düğün bahçesinde seni gördüm ya. Yıllar sonra. Kalbim önce bir durdu, sonra üç kere hızlı hızlı çarptı. O mu bu, diye düşündüm. Sonra gülümsedin. Ben de gülümsedim. İkimiz de biliyorduk ama hiçbirimiz söylemedik.

Konuştuk işte. Havadan, sudan, kim kiminle evleniyormuş, ne olmuş ne bitmiş. Sen anlatırken ben senin ağzına bakıyorum, sen farkında değilsin. Aynı ağız. Aynı ses. Ama BEN SANA ASIL SÖYLEMEK İSTEDİKLERİMİ SÖYLEYEMEDİM. O gün söyleyemediklerimi. Bugün de söyleyemedim. Neden hep böyle oluyor ya!!

Gece eve geldim. Telefonu aldım elime. Eski mesajlar. Okudum. Gülümsedim. Sonra telefonu ters çevirip bıraktım. Ne yapıyorum ben, dedim. Ne yapıyorum... 🙈

Şimdi buradayım. Kafam allak bullak. Hem o günlere özlem duyuyorum hem de sana içerliyorum. Neden söyleyemedim diye. Neden söylemedin diye. YANİ NEDEN!! Ama kızamıyorum da. Kızsam da geçiyor işte.

Bir de şey var. O bahçede elini omzuma koyduğunda bir saniye... neyse. Saçmalıyorum. Seni gördüğüme sevindim. Gerçekten. Ama şu an içimde bir yer hâlâ o bahçede, hâlâ o gülümsemende takılı kaldı. Eve nasıl geldim hatırlamıyorum bile. 🥺

Yazan orkide

8,7 / 10

Giriş yap, bu yazıya puan ver.

Yorumlar

cicekli
1 hafta önce

O bahçede takılı kalmak… yıllar önce kantinde yan yana oturduğumuzuz yeri de öyle taşıyorum işte, bir yerde bir saniye kalıyor insan 🥺 O söyleyemediğin cümleyi ben de biliyorum, çünkü benimki de hiç ulaşmadı..
orkide yazar
1 hafta önce

cicekli yazdı: “O bahçede takılı kalmak… yıllar önce kantinde yan yana oturduğumuzuz yeri de öyle taşıyorum işte, bir yerde bir saniye kalıyor insan 🥺 O söyleyemediğin cümleyi ben de biliyorum, çünkü benimki de hiç…”

O kantin saniyesi... bende de var öyle bir yer. Söyleyemediğimiz cümleler ulaşmadı ama içimizde hâlâ duruyor, değil mi 🥺 Bazen telefonu alıp yazacak gibi oluyorum, sonra ben de ters çeviriyorum. İki yarım cümle, bir bahçe, bir kantin... insan taşıyor işte.

Yorum yazmak için giriş yap ya da kayıt ol.