Bu gece yine yazacağım

Yine sessizlik. O sessizlik. Sofrada iki tabak, iki insan, sıfır kelime. Sen olsaydın ne derdin bilmiyorum ama bu sessizliği asla böyle bırakmazdın. Eminim.

Kocam yanımda, gözleri ekranda. Benim gözlerim eski bir lise koridorunda. Sana bakıyorum kırk yaşımın içinden. Ve hâlâ söyleyemediklerim var.

Ellerim telefona gidiyor. Kendimi tutuyorum. İki gün tuttum, dün gece yine dayanamadım. “Uyudun mu” yazdım. Cevap gelmedi. Gelene kadar dört kere açtım ekranı. DÖRT. Kendime kızıyorum!!! Kırk yaşındayım, iki çocuklu bir kadın; kalbim bir lise öğrencisi gibi. 🥺

Hatırlıyor musun, o koridorda yanımdan her geçişinde bakışlarını kaçırışını? Ben de sana bakamazdım. O zamanlar iki kelimeyi bile söyleyemedik. Şimdi seni tanımıyorum bile, kırk yaşın seni nereye götürdü bilmiyorum. Ama kalbim hâlâ o çocukta. 💔

O ilk “nasılsın” mesajına ne cevap gelmişti, hatırlıyor musun? “İyiyim, sen nasılsın” demiştin. O üç kelime beni bir anda on yedi yaşıma attı. Yıllardır ilk defa içim titredi. Kocamın yanında, kendi evimde, imkânsız bir şeye titredim!!

Kızmıyorum sana. Kızamam. Ama bu evde her akşam aynı sessizliğe gömülüp de seni düşünmek... bu beni mahvediyor. Yazıyorum çünkü yazmazsam daha çok yalnız kalıyorum. Yazdıkça da daha çok batıyorum. Ama artık umurumda değil.

Gel demiyorum sana. Diyemem. Ama bir gün bu defteri okuyup anla diye yazıyorum: seni hâlâ, hâlâ... neyse. 😔