Bu saatte uyumam lazım, biliyorum

Aşk yazıları

gonca_gul

26 Ekim 2026 · 1 dk okuma

Bu saatte uyumam lazım, biliyorum. Yarın yine o kalabalık, gürültülü hayat... Ama ben yine o kutunun başına oturdum. Hani şu gönderemediğim mektupların olduğu kutu. “Sevgili...” diye başlamışım hep. Sonrası yok. Yıllardır o ilk cümleyi arıyorum, ey yanlış zamanda tanıştığım adam. Bir türlü bulamıyorum.

Bazen diyorum ki, madem gönderemiyorum, bari yakayım. Ama elim varmıyor. Tıpkı o yüzük gibi: takamıyorum, atamıyorum. Çekmecede duruyor öyle. Bazen çıkarıp bakıyorum, ışığına tutuyorum, sonra kendi kendime gülüyorum. “Kırk sekiz yaşındayım,” diyorum, “hâlâ bir yüzükle konuşuyorum.” 🙈 Sonra gülmem geçiyor, gözlerim doluyor. O yüzüğü taktığım gün annemin yüzünü hatırlıyorum. O ifade... sanki dünyanın sonu gelmiş gibi. Babamla zaten bir daha aynı masaya oturmadık. Sen de dayanamadın, gittin. Haklıydın belki de. Ama ben... ben hâlâ o masada oturuyorum, karşımda kimse yok.

Şimdi bu satırları yazarken elim titriyor. Neden bilmiyorum. Belki artık ağlamaktan yoruldum, belki de sadece kızgınım. Aileme mi, sana mı, yoksa en çok kendime mi? Bilmiyorum. Ama şunu biliyorum: o mektupları hiç gönderemedim. Ve şimdi... artık göndermek için çok geç. Değil mi?..

Yazan gonca_gul

8,0 / 10

Giriş yap, bu yazıya puan ver.

Yorumlar

yagmur_adam

6 gün önce

Geç değil be... O kutu var ya, benim de çekmecemde bir yüzük gibi duruyor, açmaya korkuyorum. "Sevgili" diye başlayıp gerisini getiremeyen o ilk cümlede, inan bana yalnız değilsin 🥺

ufak_tefek

6 gün önce

O kutu meselesi... benim de telefonumda hiç dinletemediğim sesli mesajlar duruyor ya, açıp açıp kapatıyorum, tıpkı senin yüzüğe bakıp gülüp sonra dolman gibi işte. "Hâlâ o masada oturuyorum, karşımda kimse yok" dediğin yerde durdum kaldım. O yüzükle konuşmak delilik değil be, insan bazen en çok kendine anlatamadığını bir eşyaya anlatıyor 🥺