Çekmecedeki Mektup

Canım, yine uyuyamadım. Yanımda uyuyorsun, nefesini duyuyorum, elin yastığın kenarında… ben de kalktım, yazıyorum işte. Sana söyleyemediklerimi kağıda döküyorum, yine. Kaç kere başladım bu satıra, bilmiyorum.

Bugün yine o çekmeceyi açtım. Hani şu eski mektubun durduğu çekmece. Her temizlikte elim gidiyor, alıyorum elime, katlıyorum, bırakıyorum. Kağıt sarardı artık, kenarları yumuşadı, yazdığım mürekkep dağıldı biraz. O kadar yıl olmuş, hâlâ veremedim sana onu. Neden bilmiyorum. Belki de okuduğunda bana güleceksin diye korkuyorum… belki de o kadar içten yazdım ki karşında duramayacağım. 🙈

O mektupta ne yazdığımı hatırlıyorum da canım, o zamanlar daha yeni evliydik, ben daha gençtim, daha cesurdum belki. Yazmışım işte, bütün hissettiklerimi. Senin için neler hissettiğimi, sabah uyandığımda ilk seni düşündüğümü, sesini duymadan günün başlamadığını… Şimdi de aynıyım. Yıllar geçti, saçında beyazlar çoğaldı, ben hâlâ sabah kalkınca önce senin bardağını yıkıyorum. Neden hep senin bardağını yıkıyorum biliyor musun? Çünkü senin dudağının değdiği yer var ya hani, orayı yıkarken bile bir şey oluyor bana. Komik, di mi? Kendime bile söyleyemiyorum bunu. 🙊

Bugün kavga da ettik hatırlıyor musun? Hani şu mutfakta, o saçma şeyden. Bağırdım sana, sen de bana. Sonra gittin balkona, ben de odada kaldım. Ama içim içimi yedi. Sen balkonda dururken ben mutfakta senin bardağını yine yıkadım, elimde tutarken… sadece seni özledim. Daha yanımdan çıkar çıkmaz özledim. Bunu sana söyleyemedim. Küsüz çünkü. Ama şu an yanımda uyuyorsun ya, işte o her şeye değer. 🤍

Bazen evde tek kaldığımda oluyor ya hani, sen bir yere gittiğinde. Her odada seni arıyorum. Salonda bir ses duyuyorum, mutfakta bir tıkırtı… hep sen. Sonra oturuyorum, senin koltuğuna değil, kendi köşeme, ama gözüm hep orada. Senin kokun kalıyor ya hani, hani o yastıkta, hani o eski kazağının yakasında… işte oraya gömülüyorum. Sonra kalkıp o mektubu yine alıyorum elime. Veremiyorum. Veremiyorum canım, işte…

Bu akşam geç oldu, gece yarısı oldu. Sen mışıl mışıl uyuyorsun, ben burada sana mektup yazıyorum. Yine veremeyeceğim bir mektup. Ama şunu biliyorum: seni seviyorum. Yıllar geçse de, kavga etsek de, küstüğümüzde bile seni seviyorum. O mektubu belki bir gün veririm, belki hiç veremem. Ama şimdi buraya yazdım ya, içim biraz rahatladı. Şimdi gidip yanına uzanacağım, elini tutacağım, sen uyanmasan da…

İyi geceler canım. Allah seni bana bağışlasın. 🌙