Bugün yine o durağın önünden geçtim

Bugün yine o durağın önünden geçtim. Hani şu sabahları servis beklediğimiz yer. Öğlen vaktiydi, kalabalıktı, kimse kimseye bakmıyordu ama ben bir an durup kaldım orada. Sanki hâlâ birinin gelmesini bekliyormuşum gibi. Aptalca biliyorum. Yıllar oldu, biliyorum.

Seni gördüğümü sandım bir an. Yok, gerçekten, arkamı dönüp baktım. Aynı boy, aynı yürüyüş... sonra adam yüzünü çevirdi, sen değildin. İçimden bir şey düştü, o an anlatamam. Ya işte, be, anlatamıyorum işte.

Cebimden o fotoğrafı çıkardım yine. Hani şu servis durağında çekilmiş, ikimizin de yarısı kesik olduğu, senin gülüşünün sadece bir parçası görünen o fotoğraf. Kenarı yumuşadı artık, cüzdanımda ezile ezile. Kaç kere atmayı düşündüm, kaç kere çöpe attım da geri aldım, bilmiyorum. Bazen çıkarıp bakıyorum, bazı günler hiç aklıma gelmiyor, sonra bir ses, bir koku, bir sabah... yine oradayım.

Bak, kızmak istiyorum sana. Kızmam lazım. Bir sabah gelmedin işte, haber bile vermedin. Ben de vermedim ama. Ben de vermedim. İkimiz de sustuk, ikimiz de kaçtık o konuşmadan. Ama sen giden taraftın, ben kalan taraftım. Bunu bir türlü oturtamıyorum içime. Ya ben seni arasaydım, ya sen bir mesaj atsaydın, ya biz o gün konuşsaydık... Ama konuşmadık. İşte bu.

Annem geçenlerde "hâlâ mı o fotoğraf" dedi, çay koyarken. Gülümsedim, geçiştirdim. İçimden bir şey kırıldı ama belli etmedim. Kadın haklı. Haklı ama anlatamıyorum ki. Anlatamıyorum işte. O fotoğraf sadece bir fotoğraf değil benim için, onu da anlatamıyorum.

Geçen gün bir düğünde bir çift gördüm, el ele, gülüşüyorlar. Kıskanmadım desem yalan. Kıskandım. Seninle biz de böyle olabilirdik, belki... belki olmazdık, bilmiyorum. Ama o sabah bir "gel" deseydin, koşa koşa gelirdim. Bunu hiç bilemedin. Bilemedin çünkü ben de demedim. İkimizin suçu.

Hâlâ seviyor muyum seni? Bilmiyorum. Yani biliyorum da... Ya işte, be, anlatamıyorum işte. Yıllar geçti, ben kimseyle aynı şeyi hissetmedim. Kimseyle aynı durağı beklemedim, kimseyle aynı yolu yürümedim. Belki de bu yüzden kızıyorum kendime. Hâlâ cebimde taşıdığım için, hâlâ o sabahı düşündüğüm için, hâlâ... hâlâ seni.

Ne olur bir gün o fotoğrafı atabilsem. Ya da ne bileyim, bir gün sen çık gel, o durakta bekle. Belki o zaman söyleyebilirim sana söyleyemediklerimi. Ama sen gelmezsin. Bunu da biliyorum. 🙈

Ben hâlâ buradayım işte.