Yine sustum
Bugün yine konuştuk. Sen anlattın, ben dinledim. Hep dinliyorum zaten. Ondan bahsettin yine, gözlerin parlıyordu. Ben de gülümsedim. İçimde bişi kırıldı ama gülümsedim işte...
Keşke o gün söyleseydim. Hani neredeyse diyecektim ya. Sen başka birinden bahsetmeye başladın, benim cümlem boğazımda kaldı. Hâlâ orada. Hâlâ söyleyemedim. Sen hiç fark etmedin.
Biliyo musun, her mesajında önce kalbim hızlanıyor. Sonra okuyorum. Bazen sadece "naber" yazıyorsun. Ben o tek kelimeye saatlerce bakıyorum 🙈 Aptalım, biliyorum.
Yanında kalmak... en zor şey bu. Sen başkasını anlatırken yanında kalmak. Gülmek. "İnşallah mutlu olursun" demek. İçim kanaya kanaya söylüyorum bunu, haberin yok.
Bugün de eve dönerken ağladım. Yolda. Kimse görmedi. İyi ki. Çünkü seni seviyorum. Ve bunu sana hiç söyleyemeyeceğim gibi geliyor artık.. Hep böyle kalıcak sanki. Ben senin yanında, sen başkasının yanında 🥺
Keşke... keşke sadece bir kere cesaret etseydim. Şimdi belki başka bi yerdeydik. Ama artık çok geç, di mi?
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
