Bu saatte uyuyamıyorum yine.

Bu saatte uyuyamıyorum yine. Perde kapalı, dışarıda yağmur var mı yok mu bilmiyorum. Cebimdeki fotoğrafı çıkardım yine. Hani şu köşesi kıvrılmış, biraz solmuş olan. Her seferinde aynı şeye bakıyorum: senin gülüşün. Kaç yıl oldu o gülüşü görmeyeli, bilmiyorum. Ama hâlâ cebimde duruyor işte.

Biliyor musun, bugün servis durağının oradan geçtim. Geçmem gerekiyordu, mecburdum, yoksa kendi kendime “hadi bir eski yarayı deşeyim” demedim. Ama oraya gelince ayaklarım durdu. Bir an bekledim. Sanki sen çıkacaktın köşeden, o eski çantanla, saçların dağınık, gözlerin uykulu. Sanki yine aynı yerde inecektik, yine aynı yolu yürüyecektik, yine hiç konuşmadan anlaşacaktık. Sonra kendime kızdım. Ya işte, be, anlatamıyorum işte… İçimden bir ses “boş ver” diyor, bir başka ses “bir kere daha bekle” diyor. Hangisi doğru, bilmiyorum. Bildiğim tek şey, o gün orada durup bekledim. Sen yoktun.

Sonra eve döndüm. Annemle oturduk, çay demledi. O bilmez, hiç bilmedi. Ben de anlatmadım. Anlatacak gibi değildim. Bir ara gözüm daldı, annem “ne oldu?” dedi, “yok bir şey” dedim. İçimde bir şey var, oturuyor orada, kimseye söyleyemiyorum. Sana da söyleyemedim ya, en çok ona yanıyorum. Hani insan bazen en çok söyleyemediklerine yanar ya, işte öyle.

O fotoğraf var ya… hani şu cebimde taşıdığım. İlk günlerde her akşam çıkarıp bakardım, sonra aylar geçti, yıllar geçti, hâlâ çıkarıp bakıyorum. Bazen kendime kızıyorum. “Hâlâ ne bekliyorsun?” diyorum. “Unut artık.” Ama unutamıyorum işte. Unutmak istemiyorum belki de. Çünkü o fotoğrafta sen varsın, ben varım, biz varız. O zamanlar her şey daha basitti. Servis beklerken bile bir heyecan vardı içimde. Şimdi ne var? Boşluk. Sadece boşluk.

Sen taşınacaktın, ben başka bir yere gidecektim. İkimiz de biliyorduk ama konuşmadık. Neden konuşmadık? Neden “gitme” demedim? Neden sen de “kal” demedin? Belki diyecektin, belki ben diyecektim. Ama bir sabah servis durağında sen yoktun. O gün her şey bitti. Ama içimde bir şey kaldı, o gitmedi işte. O son cümle… hani söyleyemediğim. “Seni seviyorum” mu deseydim? “Gitme” mi? “Beni unutma” mı? Bilmiyorum. Ama bir şey söylemeliydim. Şimdi ise sadece buraya yazabiliyorum.

Bir yanım sana çok kızgın. Neden hiç aramadın? Neden bir mesaj bile atmadın? Ben mi atmalıydım? Gurur mu yaptım, korktum mu, bilmiyorum. Ama sen de bir adım atmadın. İşte bu yüzden kızıyorum. Sonra hemen kendime kızıyorum. “Sen de aramadın” diyorum. Haklısın, ben de aramadım. Ama ben… ben her sabah o durakta seni bekledim. Sen yoktun. Belki bir kere daha gelseydin, her şey farklı olurdu. Ama gelmedin. Ne kadar kızsam da, ne kadar unutmaya çalışsam da içimde bir yer hep seni seviyor. Ve ben bu hisse kızıyorum. Çok kızıyorum.

Şimdi bu saatte, bu odada, bu fotoğrafla baş başayım. Belki bir gün bu fotoğrafı atarım. Belki bir gün hiç bakmam. Ama şimdi, bu gece, hâlâ cebimde. Hâlâ seni taşıyorum. Ve hâlâ seni seviyorum. Bunu söylemek zoruma gidiyor ama söylüyorum işte. Belki de ilk kez, buraya, sana, açıkça. Seni seviyorum. Ama artık yetmez, biliyorum. Yine de söyledim.