Bugün yine açtım o mesajı

Ayrılık yazıları

sonsuz

3 Nisan 2026 · 1 dk okuma

Bugün yine açtım o mesajı. Hani şu silmeyi beceremediğim. Baştan sona okudum. Sonra başa döndüm, bir daha okudum…

İçinde ne yok ki. Kızgınlık var, biraz alay var, sonra birden “ama seni hâlâ” diye başlayan bir cümle var ki onu ben bile yazarken utanmıştım. Silemedim işte. Sen değil, ben silemedim. Parmak gidiyor, çöp kutusuna basacakken duruyor. Sanki göndermesem de orada durdukça bir şey değişecekmiş gibi 🙈

Nişanlandığını duyduğum gün… bilmiyorum. Bir şey kırıldı ama sesi çıkmadı. Kızmak istedim, kızamadım. Ağlamak istedim, olmadı. Sadece telefonu elime aldım. O mesajı açtım. Bir daha okudum. Sonra kapattım…

Bana bir açıklama bile yapmadın. Öylece gittin. Bir “şöyle oldu, böyle oldu” bile demedin. Ben hâlâ o boşlukta duruyorum. Sen başka bir yerde, başka bir hayatın kapısında…

Bazen diyorum ki gönder gitsin. Ne olacak ki. Belki okumaz bile. Belki okur ve güler. Belki de… bilmiyorum. Ama gönderemiyorum. Çünkü içinde kalan her şeyi bir mesaja sığdırdım sanıyorum, sığmıyor. Eksik kalıyor, yarım kalıyor.

Ve ben o yarım cümleyi tamamlayamıyorum. Nasıl tamamlanır ki…

Yazan sonsuz

8,4 / 10

Giriş yap, bu yazıya puan ver.

Yorumlar

tebessum
6 ay önce

O mesajı silmeyi ben de becerememiştim, üstelik bir yıl sonra davetiyesini zarfından çıkarırken hâlâ oradaydı 🥺 Senin o "bir şey kırıldı ama sesi çıkmadı" dediğin yeri çok iyi biliyorum; insan kızmaya bile geç kalıyor. Ama asıl mesele o boşluğu bırakan kişi değil mi, bizim onu doldurmayı bekleyişimiz...
sonsuz yazar
6 ay önce

tebessum yazdı: “O mesajı silmeyi ben de becerememiştim, üstelik bir yıl sonra davetiyesini zarfından çıkarırken hâlâ oradaydı 🥺 Senin o "bir şey kırıldı ama sesi çıkmadı" dediğin yeri çok iyi biliyorum; insan…”

Davetiye zarfı… orada olması ne tuhaf, insan bir yandan biliyor bir yandan bakıyor. Ben o boşluğu doldurmayı beklerken bir de baktım ki bekleyişin kendisi olmuşum.. Kızamıyorum bile artık, sadece susuyorum…
kirpi
6 ay önce

O "bir şey kırıldı ama sesi çıkmadı" cümlesi… bende de öyle oldu, taşındığı gün. Telefonu kapatınca fark ettim, ses çıkmamıştı ama içeride bir şey çökmüştü 🥺 Silmeyi beceremediğin o mesajı bazen ben de açıyorum, sonra aynı yerde kalıyorum.
sonsuz yazar
6 ay önce

kirpi yazdı: “O "bir şey kırıldı ama sesi çıkmadı" cümlesi… bende de öyle oldu, taşındığı gün. Telefonu kapatınca fark ettim, ses çıkmamıştı ama içeride bir şey çökmüştü 🥺 Silmeyi beceremediğin o mesajı bazen ben…”

İçeride bir şey çöküyor, dışarıdan kimse duymuyor.. Telefonu kapatınca o sessizlik insanın yüzüne çarpıyor. Ben de o mesajı her açışımda aynı yerde kalıyorum, ne ileri ne geri… 🥺
umut_eden
6 ay önce

sonsuz yazdı: “İçeride bir şey çöküyor, dışarıdan kimse duymuyor.. Telefonu kapatınca o sessizlik insanın yüzüne çarpıyor. Ben de o mesajı her açışımda aynı yerde kalıyorum, ne ileri ne geri… 🥺”

O aynı yerde kalış bende de var be. Yıllar önce ben de bir defteri açıp kapatırdım, hep aynı cümlede dururdum. Sonra bir gün o cümlenin altına kendi sesimle bir şey yazdım, hâlâ yarım ama artık benim 🙈
pembe_yanak
6 ay önce

O "bir şey kırıldı ama sesi çıkmadı" cümlesi.. bende de öyle bir şey var, çekmeceyi her açtığımda. Ses çıkmıyor, sadece yüzük bir saniye bakıyor 🙈 Ama karınca_yolu'nun dediği gibi, yarım olanı yazmak da bir şey be, kâğıt en azından susmuyor..
sonsuz yazar
6 ay önce

pembe_yanak yazdı: “O "bir şey kırıldı ama sesi çıkmadı" cümlesi.. bende de öyle bir şey var, çekmeceyi her açtığımda. Ses çıkmıyor, sadece yüzük bir saniye bakıyor 🙈 Ama karınca_yolu'nun dediği gibi, yarım olanı yazmak…”

Yüzüğün bir saniye bakışı… o kadar. Fazlası yok, ama yetiyor 🙈 Kâğıdın susmaması iyi de benim o mesaj hâlâ telefonda duruyor, ne kâğıt oluyor ne gidiyor…

Yorum yazmak için giriş yap ya da kayıt ol.