Telefon hâlâ elimde.

Telefon hâlâ elimde. Ekran karardı, ben hâlâ bakıyorum. Aynı tek kelime. Defalarca okudum. “Nasılsın?” Bu kadar. Başka bir şey yok.

Şu an ne hissettiğimi bilsem bu yazıyı yazmazdım zaten. Kızgın mıyım? Değilim galiba. Umutlu muyum? Bilmiyorum. Yorgun muyum? Belki. Üçü de olabilir. Hiçbiri de. İnsan bu kadar yıl sonra tek kelimeye neden bu kadar takılır ki…

Hâlâ aklımda. Seni ilk tanıdığım gün. Üniversitenin ilk günü, sıraların arasında kaybolmuşum, sen arkamdan seslendin. Ne dediğini bile hatırlamıyorum şimdi. Ama hâlâ aklımda. Her şey hâlâ aklımda.

Sonra o şarkı. Bizim şarkımız demeyeceğim, çünkü artık bizim değil. Ama o şarkı çalınca içim cız ediyor hâlâ. Kapatıyorum. Bazen hemen. Bazen… dinliyorum. Baştan sona. Sonra kendime kızıyorum.

Neden ayrıldık, biliyor musun? Ben de bilmiyorum artık. O gün bir şeyler söyledim. Sen de bir şeyler söyledin. Sonra sustuk. Eksik kalan cümleler kaldı. Ben o cümleleri hiç tamamlayamadım. Şimdi geriye sadece o ağırlık kalıyor. Hafifletemediğim.

Seni suçlamıyorum. Ama kızmak da istiyorum bazen. Tek kelime ne ya? “Nasılsın?” Bu mu yani? Yıllar sonra aklına gelen tek şey bu mu oldu?.. Yazacak daha çok şeyin vardı. Benim de vardı. İkimiz de yazamadık.

Annem salondan seslendi. “Uyumadın mı daha?” Uyumadım. Uyuyamadım. Kalktım, su içtim. Mutfakta öylece durdum. Telefonu bıraktım, aldım. Bıraktım, aldım. Yazsam mı? Ne yazsam? “İyiyim, sen?” Bu kadar basit mi? Değil işte.

Kısa mı yazsam? Uzun mu? “İyiyim” yazsam, sanki hiçbir şey olmamış gibi. “Neden şimdi?” diye sorsam, bir sürü şey açılır. Açılsın mı? Bilmiyorum. Belki de sadece cevap bekliyorum... Bir işaret. Ama senden değil. Kendimden.

İçimde bir yer hâlâ o günkü kız. Hâlâ seni bekleyen. Ama bir yerim de çoktan vazgeçmiş.

Şimdi cevap vermeyeceğim. Belki yarın. Belki hiç. Ama şunu bil: bu tek kelime, içimde bir sürü kapı açtı. Hepsini tek tek kapatmam gerekecek. Yine.

Hâlâ aklımda.