Yine o mesaja baktım.
Yine o mesaja baktım. Açmadım. Açamadım. Ekranda adın duruyor, ben de öyle... dokunmadan, sadece bakarak.
BİR SATIR YÜZÜNDEN NEDEN BU KADAR TİTRİYORUM?! 'Yolun açık olsun' yazmışsın. O kadar. Üç kelimeyle beni kapının önüne koydun, ben hâlâ o kapıda bekliyorum.
Ama açamıyorum işte, çünkü o üç kelimeyi bir daha okursam... evet, okursam ne olacak bilmiyorum. Ve bu bilmemek öldürüyor beni.
Giriş yap, bu yazıya puan ver.