Sen uyudun.

Sen uyudun. Nefesin o kadar düzenli ki... ben de yatakta dönüp duruyorum. Yazmazsam içimde kalacak.

Bugün o düğünü hatırladım yine. Üç yıl önce bugün müydü, değil miydi, tam bilemiyorum ama aklıma düştü işte. İlk dans. Senin elini ilk tutuşum. Ertesi sabah kahvaltıda ikimiz de hiçbir şey söyleyememiştik, hatırlıyor musun? Sadece gülümsemiştik. Ben o gün anlamıştım aslında. Sen de anlamıştın.

Şimdi aynı evin içindeyiz ama akşamları öyle yorgun geliyorsun ki... biliyorum, iş, trafik, her şey üst üste. Ben de bir şey demiyorum. Diyemiyorum. Ama bazen öyle bir oturuyorsun ki karşıma, gözlerin telefonda, ben orada yokmuşum gibi. İşte o an bir şey oluyor içimde. Kırılıyorum. Sana kızıyorum, sonra hemen kendime kızıyorum. Adam yorgun, diyorum. Ama ben de yorgunum.

Geçen hafta dolapta o kutuyu gördüm yine. Hani şu sana geçen yılki yıldönümümüzde aldığım... veremedim ya. Hâlâ orada duruyor. Her açtığımda o geceki heyecanı da hissediyorum, şimdiki kırgınlığı da. Aynı anda. Tuhaf. Aynı kutu, iki ayrı ben.

Seni çok özledim. Yanımda olan seni bile özledim. Akşamları konuştuğumuz o eski hâlimizi...

Biliyorum, sabah okuyacaksın belki. Belki de okumayacaksın. Ama şunu bil: ben hâlâ ilk günkü gibi âşığım sana. Kızgınlığım da var, özlemim de. Sen sadece... bir sarılsan. Bir de şu kutuyu açsan artık. Ne olduğunu merak etmiyor musun hiç? 🙈