Dün gece yine girdim o kelime oyununa.

Dün gece yine girdim o kelime oyununa. Hani şu seninle tanıştığımız yere. Kimse yoktu.

Bir tek ben vardım, bir de o boş ekran. Keşke… keşke bir şey yazsaydın.

Biliyorum, yazmayacaksın. Bitti. Ama ben hâlâ o son mesajı okuyorum. Her akşam aynı şey. Açmayacağım dedim. Açtım.

Senin sesini hiç duymadım. Yüzünü hiç göstermedin. Ama iyi geldin. Bunu sana hiç söyleyemedim. Şimdi söylüyorum işte, boş bir ekrana.

Yazdıklarımı görsen gülerdin belki. “Ne tuhaf adamsın” derdin. Gülerdim ben de.

Özlüyorum seni. Özleyecek ne var diye soracaksın… bilmiyorum. İşte özlüyorum.