Sana Yazarken Saat Geç Oldu

Uzakta olan,

Yine buradayım. Yazmayı bıraksam mı diye düşündüğüm gecelerden birinde, elimde telefon, yazacağımı bile bile açtım bu defteri. Nasıl anlatsam… gündüz iş güç, insanlar, kalabalık. Herkes bir şey söylüyor, ben duyuyorum ama aklımın bir köşesinde hep sen varsın. Bugün de öyleydi. Konuşuyorlardı, ben başımı sallıyordum sadece 🙃

Akşam oldu, sen aradın. İki saat konuştuk. Yine aynı şeyleri anlattık, yine güldük, yine bir ara sustuk. O sustuğumuz yerde ben bir şey söylemek istedim. Söyleyemedim. Sen de söylemedin zaten. İkimiz de aynı yerde takılıp kalıyoruz işte..

Biliyor musun? O gün peronda seninle sarıldığımızda, trenin kalkmasına dakikalar vardı. Ben cebimdeki kırmızı atkıyı tutuyordum. Sımsıkı. Sanki verecek olursam her şey bitecek gibi. Vermedim işte. Sana uzatamadım. Şimdi her seferinde o an aklıma geliyor ve kendime kızıyorum. Ne kaybederdim ki versem? Ne olurdu yani? 🙄

Ama bazen de iyi ki vermemişim diyorum. Çünkü sen o atkıyı alsaydın, belki de her şey o gün bitecekti. Bir hatıra olarak kalacaktın. Şimdi en azından sesin var. Her akşam arıyorsun, konuşuyoruz. Sesin var ya. O bile yetiyor bazen. Sonra yatağa tek giriyorum ve yetmiyor. Yetmiyoorr…

Kızgın mıyım sana? Bilmiyorum. Belki. Keşke hiç başlamasaydık diyorum bazen. O ilk mesajı atmasaydım keşke. O gülüşünle dalga geçmeseydim. Çünkü şimdi ne olduğunu bilmediğim bir şeyin içindeyim ve en çok bu belirsizlik kırıyor beni. Sen ne düşünüyorsun? Ben neyim senin için? Bunu soracak kadar cesaretim yok işte 😅 bazen kendime kızıyorum bu kadar korkak olduğum için, sonra utanıyorum.

Hani o Ankara'da sokak sokak yürüdüğümüz gün var ya. O günü düşünüyorum hep. Sen yanımda yürüyordun, ben sana bakıyordum arada. Fark etmiyordun belki. Ya da fark ediyordun da bir şey demiyordun. Kışın ortasında içim ısınmıştı o gün. Şimdi burda hava sıcak ama içim üşüyor işte. Sen orada, ben burada. Aynı gökyüzüne bakıyoruz diyoruz ama yetmiyor o da. Yetmiyoor…

Bu deftere yazıyorum çünkü susarsam unutacakmışım gibi geliyor. Unutmak istemiyorum. Seni unutmak istemiyorum. Sesini, gülüşünü, o perondaki son sarılışı… hiçbirini.

Belki bir gün ben yine oraya gelirim. Belki o zaman bu sefer cebimde atkı olmaz. Ya da olur, kim bilir. Belki bu sefer veririm. Ama bugün de söyleyemedim. Yazamadım bile doğru dürüst. Sadece içimden geçeni yazdım.

Allah'a emanet ol uzakta olanım. İyi geceler. Belki yarın yine ararsın. Ben de yine açarım. Yine konuşuruz, yine susarız. Yine…