#söyleyememek

Geçen sene bu gece

Geçen sene bu gece... ya bilmiyorum be, belki de tam bir sene oldu, belki bir gün fazla. Ama ben o geceden beri aynı yerde sayıyorum, sen ise çoktan başka bir yere gittin. Hani şu bizim ilk gün oturduğumuz sıra var ya…

Yine açtım o mesajları. Okudum, kapattım. Sonra bir daha açtım. Ya ben ne yapıyorum? Akşam üstüydü, balkonda oturuyordum. Rüzgâr öyle bir esti ki... hatırladım işte. Sen gülerken gözlerin kısılırdı ya. Hani şu ilk gece…

Yine uyuyamadım. Yatağın kenarına oturdum. Geç oldu, biliyorum. Ama içimde bir ses var, susmuyor. Bugün annemgil geldi, düğün telaşı vardı. Herkes gülüyor, bir şeyler anlatıyor. Ben de gülüyorum işte, rol yapıyorum…

Bu saatte uyumak yerine elimde telefon, tavana bakıyorum. Ne arıyorum bilmiyorum. Belki bir günaydın. Belki o cümlenin sonunu. Belki de sadece bir işaret, bir şey… 🙈 Bugün bir düğündeydim. Herkes oynuyordu, ben oturdum…

Bugün yine seni gördüm. Sen değildin ama sendin işte. Metroda, karşımdaki bankta oturuyordu, telefonuna bakıyordu ve başını tam o eğdiğinde ensesindeki saç çizgisi aynıydı. Bir saniye içim bir tuhaf oldu, sonra güldüm…

Telefonun Işığında

Gece yarısını çoktan geçti. Uyumam lazım. Yarın erken kalkacağım. Ama telefon elimde, ekranın ışığı tavana vuruyor, ben yine aynı yerdeyim. Eski fotoğraflara baktım biraz önce. Hani şu üniversiteden kalma olanlara…

Dün gece yine o rüyayı gördüm. Bu sefer sen konuşuyordun. Bana bir şey soruyordun ama sesini duyamadım, sadece dudakların kıpırdıyordu. Uyanınca tavana baktım. Sonra yastığın altına baktım, sanki orada bir şey olacakmış…

O gece yarısı uyandım yine

Seni yine rüyamda gördüm. Ama bu sefer kaza yoktu, hastane yoktu, hiçbir şey yoktu. Sadece sen vardın, o ilk geceki gibi gülüyordun. Arkadaşımın doğum günüydü, hatırlıyor musun? Ben bir köşede oturuyordum, sen gelip…

Karşımda Boş Sandalye

Yine buradayım. Uyumam lazım ama uyuyamıyorum. Yine telefona uzandım. Açacağım o mesajları, baştan sona okuyacağım, sonra pişman olacağım. Bunu bile bile yapıyorum yine de. Bak, ilk günkü mesajın duruyor hâlâ. "Kahve…

Bugün yine açtım o mesajı. Hani şu silmeyi beceremediğim. Baştan sona okudum. Sonra başa döndüm, bir daha okudum… İçinde ne yok ki. Kızgınlık var, biraz alay var, sonra birden “ama seni hâlâ” diye başlayan bir cümle var…

Bir Ses Duyunca

Yine aynı şeyi yapıyorum. Telefonu elime aldım, yukarı kaydırıyorum, yukarı kaydırıyorum... iki yıl önceki mesajlar. Senin gülüşün kaç kelimeye sığar biliyor musun? Ben hâlâ o günkü hâline bakınca içim gidiyor, yedi yıl…

Bu gece yine yazacağım

Yine sessizlik. O sessizlik. Sofrada iki tabak, iki insan, sıfır kelime. Sen olsaydın ne derdin bilmiyorum ama bu sessizliği asla böyle bırakmazdın. Eminim. Kocam yanımda, gözleri ekranda. Benim gözlerim eski bir lise…

Bugün de gelmedin

Hava kararmaya başlamıştı, ben yine o banka oturdum. Simit aldım, iki tane. Birini ben yedim, diğerini martılara attım. Sen olsan kızardın bana, "hepsini atma, kendine de ayır" derdin. Ben de sana gülerdim. Şimdi…

O Konuşmaya Bir Daha Baktım

Bu gece yine dayanamadım. Yatağa uzandım, telefonu elime aldım, kaydırdım kaydırdım ve yine o konuşmaya geldim. Hani şu bizim konuşmamız. Yıllar olmuş, hâlâ orada duruyor. Silmedim. Silemedim. Ya sen bilsen, ilk mesajı…

Hâlâ her cuma

Bu akşam yine sahildeydim. Hani şu senin hep bir adım önde yürüdüğün, benim de yetişmeye çalıştığım yer. Yine öyle yürüdüm işte. Kimse yok ama ben hâlâ arkandan geliyorum, hâlâ sana yetişmeye çalışıyorum. Biliyor musun…