Yine uyuyamadım.
Yine uyuyamadım. Yatağın kenarına oturdum. Geç oldu, biliyorum. Ama içimde bir ses var, susmuyor.
Bugün annemgil geldi, düğün telaşı vardı. Herkes gülüyor, bir şeyler anlatıyor. Ben de gülüyorum işte, rol yapıyorum. Sonra bir an gözüm daldı, aklıma sen geldin. Ne zaman böyle kalabalık olsa, ben seni daha çok özlüyorum. Neden bilmiyorum. Belki de yalnız kalmaktan korktuğum için değil, seninle o kalabalığın içinde bile yalnız olmadığımı hissettiğim için.
Telefonu açtım. Son mesajına baktım yine. Hani şu iki hafta önce attığın, cevap yazamadığım mesaj. "İyi misin?" yazmışsın. İki kelime. Ben o iki kelimeye ne çok şey sığdırdım. Yazdım, sildim. Yazdım, sildim. En sonunda hiçbir şey yazamadan kapattım. Rezilim, biliyorum. Ama sen de... sen de hiç kolay değilsin.
Hani şu çekmecedeki kutu var ya. Bugün yine elime aldım. Açmadım, sadece tuttum. Senin için aldığım o şey. Ne zaman vereceğimi bilmediğim, veremediğim şey. Belki bir gün gelirsin diye bekliyorum, belki de artık gelmeyeceğini bildiğim için açamıyorum. İkisi de aynı acıya çıkıyor işte.
Ben sana kızgınım. Hem de çok. Her gidişinde bir parçamı alıp götürüyorsun, sonra dönüp yenisini koparıyorsun. Ama en çok kendime kızıyorum. Çünkü ben her seferinde kapıyı açık bırakıyorum. Her seferinde. SENİ BEKLİYORUM, hâlâ!! Belki bir mesaj atarsın diye telefonu elimden bırakmıyorum. Belki ararsın diye telefonun sesini hiç kısmıyorum. Aptalım işte.
Şu an tek istediğim, bir kez olsun, senin de benim kadar özlemen. Bir kez olsun, "gel" demeden gelmen. Ama biliyorum, o mesaj gelmeyecek. Ve ben yine bu gece, bu kutuyu tutup uyuyacağım.
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
