Bir Ses Duyunca
Yine aynı şeyi yapıyorum. Telefonu elime aldım, yukarı kaydırıyorum, yukarı kaydırıyorum... iki yıl önceki mesajlar. Senin gülüşün kaç kelimeye sığar biliyor musun? Ben hâlâ o günkü hâline bakınca içim gidiyor, yedi yıl geçirdik seninle, hâlâ.
Az önce bir kapı sesi duydum. Kalbim öyle bir çarptı ki... sonra fark ettim, yandaki komşu. Kendime güldüm, sonra oturup ağladım, sonra yine güldüm. Ne tuhafım, di mi? Sen her akşam aynı saatte gelirdin, ayakkabını çıkarırken anahtarlığı hiç yerine koymazdın, hep kapının üstünde kalırdı. Şimdi o anahtarlık yok. Ben de burada öyle boş boş oturuyorum.
Bak, geçen ay iki kahve koydum masaya. Karşıma. Bir saat bekledim, biri gelir diye değil, alışkanlık işte. Sonra döktüm ikisini de lavaboya. O gün ilk kez ciddi ciddi düşündüm: bitirmeliyim. Söylemeliyim. Hatta yazacaktım, telefonu aldım, klavyeyi açtım... sonra sildim. Sonra yine yazdım. Sonra yine sildim.
Şu an bile kendime söz veriyorum: bu sefer olacak. Yemin ederim olacak!! Yazacağım, çıkacağım bu evden, kendi hayatıma döneceğim. Sonra bir ses duyuyorum, merdivende bir ayak sesi, bir kapı, bir anahtar... ve bütün o sözler uçup gidiyor. HEPSİ. Çünkü bir ihtimal var ya hâlâ, o ihtimal beni ayakta tutuyor, o ihtimal beni bitiriyor.
Sen bilmiyorsun. Hiç bilmedin. Ben her akşam senin eski sesli mesajını dinliyorum, en son bıraktığın o 'geliyorum' kaydını. Gülüyorsun sonunda, kısık bir kahkaha. Onu dinleyip uyuyorum. Yedi yılı bir 'geliyorum'a sığdırdım, farkında mısın? Bilmiyorsun tabii.
Belki de yarın yazacağım. Belki de hâlâ... bilmiyorum işte. Şu an tek bildiğim, telefonun hâlâ elimde olduğu ve benim hâlâ yukarı kaydırdığım. Sen de bir yerlerde uyanıksan, bir mesaj atsan diye bekliyorum içimden. Sadece bir mesaj. 🙈
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
