O Konuşmaya Bir Daha Baktım
Bu gece yine dayanamadım. Yatağa uzandım, telefonu elime aldım, kaydırdım kaydırdım ve yine o konuşmaya geldim. Hani şu bizim konuşmamız. Yıllar olmuş, hâlâ orada duruyor. Silmedim. Silemedim.
Ya sen bilsen, ilk mesajı okuduğumda hâlâ gülümsüyorum. Sanki o gün daha gökyüzü bile başka bir maviymiş gibi geliyor. Ne kadar çok yazmışız, hiç bitmemiş gibi. Birbirimize günaydın deme huyumuz vardı, hatırladın mı? Ben hatırlıyorum. Her sabah telefonu elime alıp önce sana bakardım.
Sonra o gün gelecek, diye düşünürdüm hep. Bir gün karşıma çıkacaksın, yüzünü göreceğim, sesini duyacağım. Sen buluşmayı önerdiğinde hep bir bahane buldum, biliyorum. Korktum işte ya. Korkaklığımdan değil… hayır, korkaklığımdandı. Rezil bir korku. Ama artık kızamıyorum kendime, kızmayı denedim çok, geçmiyor.
Şimdi burada, sessiz bir gecede, o konuşmanın son satırlarına bakıyorum. Son yazdığın şeyi. Öylece duruyor. Cevapsız kalmış, yarım kalmış. Ve ben çıldırıyorum! NEDEN DEMEDİM SANA?! NEDEN BİR KERE OLSUN "GEL" DEMEDİM?! Bir kelime ya, bir tek kelime. Söyleseydim belki şimdi bambaşka bir yerde, bambaşka bir hayatın içindeydim. Belki bugün seninle bir çay içiyor olurduk, belki pencereden aynı gökyüzüne bakıyor olurduk.
Off… neyse. İçim yandı yine. Sildim demek isterdim ama yalan olur, ekran görüntüleri duruyor. Arada açıp bakıyorum işte. Bir yerde bir parçam hâlâ orada, o yazışmanın içinde seni bekliyor. Belki bu yüzden kimseye tam kalbimi açamıyorum. Belki de korktuğum şey, birinin yine yazıp sonra sessizce çekip gitmesi.
Ama biliyor musun, hâlâ inanmak istiyorum. Aptalca belki. Yine de kapatmıyorum kapıyı. Nerede olduğunu bilmiyorum, hâlâ buralarda mısın onu da bilmiyorum.
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
