Dün gece yine o rüyayı gördüm.
Dün gece yine o rüyayı gördüm. Bu sefer sen konuşuyordun. Bana bir şey soruyordun ama sesini duyamadım, sadece dudakların kıpırdıyordu. Uyanınca tavana baktım. Sonra yastığın altına baktım, sanki orada bir şey olacakmış gibi. Yoktu.
O hediyeyi sana vermeyi çok istemiştim. Hani o gece. Çantama koymuştum, çıkarken elimi attım, bir daha baktım. Bütün gece yanımda taşıdım. O gece bana ne anlatıyordun hatırlıyorum, arkadaşının o eski kavgasını. Ben dinliyordum. Başımı sallıyordum. Gülüyordum. İçim içimi yiyordu ama gülüyordum. Sonra eve gelince paketi açmadım bile, olduğu gibi geri götürdüm. Kimseye de söylemedim. Ne diyecektim ki?
Bak, artık sana kızamıyorum bile. Kızamıyorum çünkü sen bilmiyorsun. Bilmediğin bir şeye nasıl kızayım? Beni görmedin. Aylarca aynı masada oturduk, aynı havayı soluduk ve sen beni hiç görmedin. Hâlâ bazen kendime soruyorum: ben mi görünmedim, yoksa sen mi bakmadın…
Artık vazgeçiyorum. Yavaş yavaş. Bunu yazmak bile zor ama söylemem lazım. Bir daha seni rüyalarımda aramayacağım. Bir daha o hediyeyi düşünmeyeceğim. Çünkü artık acıtıyor. Çünkü ben bu sessizliği taşıyamıyorum. Ama hâlâ bir ses var içimde. Ne zaman sussam, o konuşuyor: "Bir gün fark edecek." Ve ben o sese kızıyorum. Çok kızıyorum.
Allah'a emanet ol. Ama bir kere de olsa, bir kere… beni görseydin 💔
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
