#kırgınlık

Yine uyuyamadım. Yatağın kenarına oturdum. Geç oldu, biliyorum. Ama içimde bir ses var, susmuyor. Bugün annemgil geldi, düğün telaşı vardı. Herkes gülüyor, bir şeyler anlatıyor. Ben de gülüyorum işte, rol yapıyorum…

Duydum işte

Duydum işte. Nişanlanmışsın. Bana söylemedin, bir arkadaşımdan duydum, sıradan bir pazar öğleden sonrası, elimin altında çayım soğurken. Ne güzel. Demek böyle oluyormuş. Ve ben ne yaptım biliyor musun? Kalktım, telefonu…

Bu saatte uyumak yerine elimde telefon, tavana bakıyorum. Ne arıyorum bilmiyorum. Belki bir günaydın. Belki o cümlenin sonunu. Belki de sadece bir işaret, bir şey… 🙈 Bugün bir düğündeydim. Herkes oynuyordu, ben oturdum…

O Fotoğraf

Gözüm yine o fotoğrafa takıldı. Hani şu üniversitede çekildiğimiz... güldüğün, benim de sana yaslandığım o kare. Kaç yıl oldu, hâlâ aynı yerde duruyor defterin arasında. Çıkarıp bakıyorum, sonra geri koyuyorum. Ne saçma…

Canım… Yine dolabın üstüne baktım. O kutu hâlâ orada, tozlanmış biraz. Geçen yıl almıştık, hatırlıyor musun, daha açmadan… Neyse. Bugün ev biraz daha sessizdi sanki. Akşam oldu, hava karardı, ben hâlâ mutfakta oyalandım…

Gecenin Bu Saatinde

Yine o saat. Herkes uyudu, ev sustu, ben yine telefonu elime aldım. Açmayacağım diyorum kendi kendime, sonra yine açıyorum. Kaç yıl oldu, o konuşmalar hâlâ orada, silinmemiş. Baştan sona okuyorum, bir daha, bir daha…

Üç Sayfa

Bugün sahilde yürüdüm yine. Ayakkabılarımı çıkardım, suyun kenarında ıslanmasına bile aldırmadım. Telefonu çıkardım, eski mesajları açtım. Hepsini biliyorum zaten, ezberledim artık. Yine de açıyorum. Okumadan…

hatırladım mı, hatırlattın mı

Bir fotoğraf. Öyle büyük bir şey değil. Bir sahildeyiz, kum ıslak, akşamüstü. Sen "hatırladım" yazmışsın altına. Tek kelime. Ama ben o tek kelimeye yarım saat baktım. Ve sonra gördüm. Bileğinde hâlâ o ince bileklik var…

Kâğıttan bir gemi

Oğlum bugün banyoda kâğıttan gemi yaptı. Suya bıraktı, gemi battı. Ağladı. Ben de oturdum yanına, kendi gemimi yaptım, o da battı. Sonra ikimiz de güldük. Salak gemiler. Sonra uyudu. Ben mutfakta çay koydum, bardağı…

Yine o fotoğrafa bakıyorum. Hani şu duvarda duran, benim hiç çıkarmadığım. Sen gülmüyorsun onda, yine gözlerini kaçırmışsın. Ben de her gece aynı şeyi yapıyorum: telefonu açıyorum, yazıyorum, okuyorum, sonra siliyorum…

Kahveyi tek kişilik yapıyorum artık

Gece yarısını yine geçtik, biliyorum. Uyumaya niyetim yok, çünkü uyursam sabah olacak ve sabah olunca mutfakta o sessizlik beni bekliyor olacak. Sana kızmak istiyorum ama önce şunu söyleyeyim: bugün kahveyi tek kişilik…

Sabah yedide uyandım, güneş daha perdeyi ısıtmamıştı. Kahve koydum, sonra içmeden bıraktım. Evin içinde bir şeyler yapmam lazım, biliyorum. Koliler duruyor, ben de onların etrafında dönüyorum. Dün akşam bir kutunun…

O elbiseyi hâlâ saklıyorum

Bu mektubu yazmayacaktım. Kaç gündür diyorum kendime, artık yazma, o adamın adı geçmesin defterlerimde diye. Ama içimde biriken var ya, işte o susmuyor. Akşam oldu, çocukları yatırdım, mutfakta bardakları yıkıyordum…

Odamın penceresinden dışarı bakıyorum, sokak lambası hâlâ yanıyor, kimse geçmiyor. Herkes uyudu, bir ben uyuyamıyorum. Telefonu elime aldım yine. Ne diye aldım bilmiyorum. Açtım, o mesaja geldim. Hani şu son mesaja…

Bu gece yine o defteri açtım. Hani şu mektuplarını koyduğum defter. Aradan kaç yıl geçti, saymadım bile. Sayınca daha çok acıyor. Bir tanem, sen gittin gideli ben hep aynı yerdeyim. Sen neredesin, bilmiyorum. Bilmemek…